KUBA ROZPRUWACZ

5 lutego 2011

KUBA ROZPRUWACZKUBA ROZPRUWACZ

–==Ofiary==–

Mary Ann Nicholls (43), zmarła 31 sierpnia 1888 roku. Pierwsza potwierdzona ofiara „Rozpruwacza”. Okrutnie zaatakowana ciosami rozcinającym gardło, tętnice szyjne. Ciosy powtarzane w żołądek. Mały rozgłos sprawy.

Mary Anne Nichols

Annie Chapman (47), zmarła 8 września 1888 roku. Organy ciała zostały wyprute z ofiary. Media zwróciły uwagę na serie okrucieństw popełnionych w East End’zie.

Annie Chapman

Elizabeth Stride (45), zmarła 30 września 1888 roku. Okrucieństwo atakującego osłabia się, nie udaje mu się odciąć ucha ofiary.

Elizabeth Stride

Catharine Eddowes (46), zmarła 30 września 1888 roku. By zrekompensować sobie nieudane, poprzednie morderstwo, „Rozpruwacz” wznawia swą makabryczną działalność w Eddowes. Później, wnikliwsza analiza zwłok pokazuje, że z ciała została wypruta nerka. Wkrótce przerodzi się to w krwawe żniwa…

Catherine Eddowes

Mary Jeanette Kelly (24), zmarła 9 grudnia 1888 roku. „Rozpruwacz” wywołał niebywałą panikę przygotowując się do zbrodni, najbrutalniejszej w swym niechlubnym dorobku. W kilka godzin doprowadził do rozczłonkowania ciała ofiary. Później okazało się, że zamordowana była ciężarna.

Mary Jeannette Kelly

–==Specyfikacja, sposób działania==–

„Rozpruwacz” ograniczał swe cele do atakowania ubogich kobiet, zmuszonych do zarabiania na życie prostytucją. Ofiary mordercy były zawsze osobami znajdującymi się na skraju ubóstwa. Wszystkie ataki wystąpiły podczas wielu ciemnych wieczorów 19 wiecznego Londynu. Za wyjątkiem ostatniego ze znanych (ataku na Mary Kelly), wszystkie napaści dokonano w sąsiedztwie ulic East End’u, przygotowania do nich dokonano zapewne w jednej z wielu zaciemnionych alejek.

Bronią obraną przez „Rozpruwacza” było proste ostrze noża, wystarczająco wytrzymałe, by kłuć, czy też ciąć, ale także na tyle elastyczne, by używać przy rozczłonkowywaniu ciał. Może to także wskazywać na skalpel chirurgiczny, wspomnimy o tym w kolejnej sekcji.

–==Motywy==–

Usiłując dopasować odpowiedni motyw dla tych przeraźliwych zbrodni, możemy wyróżnić tylko jeden, który został przypisany „Rozpruwaczowi” w opowieściach krążących przez lata na jego temat. Motyw ów, swą teorią sięga od rzeczy możliwych, prawdopodobnych, po te pozaziemskie, niewiarygodne. Niemniej jednak, istnieje prawdopodobieństwo zaistnienia owego motywu. Jill/Jane/Julie Rozpruwacz – szalona kobieta – być może zdobywająca praktyki aborcyjne. W pewnym sensie tłumaczyłoby to czynności dokonane przy ofiarach.

Montague John Druitt
Jego ciało zostało odnalezione w rzece Thames w grudniu 1888 r. Owa okoliczność zbiega się z okrutnym końcem barbarzyńskich morderstw.

Severin Klosowski
Polski emigrant, który zmienił swe imię na George Chapman gdy przyjechał do Londynu. Można o nim stworzyć cały podrozdział (zatruł swą żonę). Był podejrzany jako „Rozpruwacz”, ale później oddalono te podejrzenia. Uznano, iż jest niezwykle nieprawdopodobnym dla mordercy tak łatwo zmieniać metodę zabijania. Jako, że w owym czasie desperacko poszukiwano winnego, Klosowski został uznany za winnego.

Dr. Roslyn D’Onston Stephenson
Autor oraz magik, który wolał utrzymywać swą działalność tylko dla siebie. Podejrzany na podstawie teorii, która domniemała, że ofiary zostały zamordowane w rytualnych celach ( 5 – liczba ofiar pasowała do liczby rogów pentagramu, rzekomo dającego moc ). Jeśli tak, to pojawiają się pytania, dlaczego pięć kobiet zostało wyeliminowanych, skoro tylko wystarczyło jedną, dlaczego zostało to dokonane z takim okrucieństwem?

James Kenneth Stephen
Bezpośrednio związany z Księciem Albertem, jako jego opiekun naukowy w uczelni Cambridge, podejrzewany jako morderca, z powodu swych homoseksualnych skłonności, kumulujących się w patologiczną nienawiść do kobiet w ogóle. Zakładając, że to prawda, to dlaczego nie zabił żadnej innej kobiety którą napotkał, zamiast zaledwie ograniczać się do East End?

Dr. Thomas Neil Cream
Seryjny morderca we własnej osobie (truł kobiety poza granicami kontynentu, a także w Europie), ma wspólny „wątek” z „Rozpruwaczem” taki, iż podczas gdy był wieszany, w ostatnim tchu wypowiedział: „I am Jack…” (Jestem Kuba… („Rozpruwacz” zapewne)). Fakt, że był w owym czasie związany z ziemią amerykańską, nie umniejsza prawdopodobieństwu, że to właśnie on.

James Maybrick
Prawdopodobnie jedna z najważniejszych postaci, która przyczyniła się do rychłego rozwoju śledztwa. Kontynuowane śledztwa Whitechapel’a wykazały nieznane dotąd „Dzienniki Kuby Rozpruwacza” (ang. „Jack The Ripper Diary”), w których wyznane są poszczególne zbrodnie, aczkolwiek jest to dokonane w zagadkowy sposób. Podane są także sposoby, napomniane jest o uliczkach, którymi miał się poruszać zabójca. Na nieszczęście, zamiast opisać jeden z najciekawszych przypadków w dziejach historii, zapis jest „lekko traktowany”, niekompetentny.

–==Cytaty==–

29 września 1888 r., Central News Agency, otrzymała list, który rozpoczynał się słowami…

„Drogi Szefie, wciąż słyszę o tym, iż policja już mnie pochwyciła, ale oni jeszcze tego nie zrobili… Wciąż jestem na wolności, nie przestanę rozpruwać, aż mnie nie skują. Moje ostanie dokonanie było doskonałą robotą. Nie dałem tej pani [Annie Chapman] nawet czasu by zawyć. Jak więc chcecie mnie teraz złapać? Kocham moją pracę i pragnę rozpocząć ją od początku. Niebawem usłyszycie o mnie i o moich zabawnych gierkach… Następnym razem utnę kobiecie ucho i wyślę policji, po prostu, dla kawału… Trzymajcie ten list, aż popracuję trochę, wtedy ujawnijcie go. Mój nóż jest taki ładny i ostry. Chcę wrócić do pracy, skoro mam szansę. Powodzenia. Wasz, Kuba Rozpruwacz”.

List zdawał się być prawdziwym, gdyż w kilka godzin później, dnia 30 września, dokonano podwójnego morderstwa, a policja otrzymała kartkę pocztową odnośnie zabójstw. Mimo, że szczegóły zbrodni nie były poruszane, korespondencję tą traktowano poważnie.

„Nie żartowałem drogi Szefie, gdy dałem wam wskazówkę. Jutro usłyszycie o pracy Saucy Jack’a. Tym razem podwójny przypadek. Numer jeden wrzeszczał trochę. Nie można było skończyć od razu. Nie było czasu, by odciąć uszy dla policji. Dziękuję za trzymanie poprzedniego listu aż do czasu mojej pracy. Kuba Rozpruwacz”

Kilka dni później, na adres George’a Lusk’a, szefa Whitechapel Vigilance Committee, dostarczono makabryczną przesyłkę. Kartonowe pudełko zawierało nerkę, której brak uprzednio zauważono u ofiary morderstwa – Catherine Eddowes. Ktoś wpisał adresata „Z piekieł”, a także załączył następującą wiadomość.

„Panie Lusk. Proszę Pana, wysyłam Panu połowę nerek jednej z kobiet, przeznaczam je dla Pana. Część usmażyłem i zjadłem – było bardzo smaczne. Mogę Panu wysłać zakrwawiony nóż, którym wyjąłem nerki, jeśli tylko zechcesz Pan poczekać trochę dłużej. Podpisano „Złap mnie jeśli możesz Panie Lusk”

–==Komentarze==–

Morderstwa, w swej krótkiej historii, zostały bardzo nagłośnione. Nie było tak jednak, aż do czasu drugiego morderstwa, kiedy to media rozpoczęły spekulacje „Kto może być „Rozpruwaczem”?”. Dzięki temu wzrosły obawy społeczne, ludzie zaczęli obawiać się o siebie, denerwować na nieudolną policję. Oczywiście śledztwo prowadzone przez media kolidowało z policyjnym, co także wpłynęło na fakt nie złapania „Rozpruwacza”. Spekulacje, iż morderca znał anatomię ludzką wykazała sekcja zwłok, wykonana przez Panią Nicholls. Zasugerowano wówczas, że morderca był leworęczny, a ciała były „zręcznie i… umiejętnie oporządzone”. Upewniono się w tym przekonaniu po sekcji Anny Chapman. Wówczas coroner (os. przeprowadzająca sekcje zwłok) orzekł „Ktoś bez umiejętności nie mógłby tego dokonać”. Gdy media poskładały dotychczasowe informacje w całość, pojawiła się spekulacja, że sprawcą wszystkich morderstw mógł być jakiś obłąkany doktor. Gdy zamordowano Catherine Eddowes, zauważono, że morderca napisał kredą na ścianie wiadomość. Miała ona następującą treść: „Żydzi nie są ludźmi za nic winnymi”. Informacja owa znacząco wzbogaciła śledztwo (napis bezpośrednio związany z żydowskim społeczeństwem, lub prawdopodobnie masońska naleciałość). Jednakże ówczesny komisarz policji Charles Warren polecił usunąć napis ze ściany. Bezczelność ta spowodowała konflikty religijne. Postępowanie komisarza stało się później jeszcze bardziej niezwyczajne, biorąc pod uwagę, że właśnie, w czasie występowania zbrodni w Londynie, sprawował władzę sądowniczą.

Dodaj komentarz

Poprzedni wpis
«
Następny wpis
»