Harvey Murray Glatman

Bywa, że marzenia są piękne i pełne czułości. Bywa też jednak, że stają się chore i wynaturzone. Kobieta zamiast przedmiotem pożądania staje się celem nienawiści, który trzeba upokorzyć i zniszczyć. Wtedy rodzi się potwór. Taki był właśnie Harvey Murray Glatman.

Od dziecka wychowywał się pod ochronnym parasolem mamusi. Był jej oczkiem w głowie. Rozwiązywała za niego wszystkie problemy. Kiedy miał 12 łat okręcał sznur wokół szyi i zaciskał go, doznając przy tym podniecenia. Lata mijały a chłopak znajdował się cały czas pod wpływem matki. Nieśmiały, mrukliwy, niski, z twarzą przypominającą królika z wielkimi, odstającymi uszami. Nic dziwnego, że nie wzbudzał zainteresowania dziewcząt. Coraz bardziej sfrustrowany, postanowił przemocą osiągnąć to, do czego nie mógł dojść naturalną drogą. W 1945 roku w Boulder w stanie Colorado, sterroryzował dziewczynę pistoletem-zabawką i kazał się jej rozebrać. Ofiara miała szczęście, bowiem Glatman nie zdążył jej zgwałcić. Otrzymał za to wyrok 5 lat pozbawienia wolności, który odsiedział w Sing Sing. O jego przeżyciach za kratami nie wiadomo wiele, poza tym, że był poddawany badaniom psychiatrycznym. Po zwolnieniu w 1951 roku osiedlił się w Los Angeles. Otworzył tam punkt naprawy telewizorów.

Judy Dull

Zainteresował się fotografią. Jak wielu amatorów chciał fotografować akty. Przez 6 lat marzył o wiązaniu dziewczyn i gwałceniu ich. W końcu postanowił dopomóc losowi, l sierpnia 1957 roku pod nazwiskiem Johny Glynn, wynajął 19-letnią modelkę Judy Dull. Gdy tylko zjawiła się w jego „studiu” namówił ją do zdjęcia bluzki i żeby pozwoliła się związać i zakneblować. Jako wyjaśnienie dla tej pozy podał, że zdjęcie będzie zdobiło okładkę magazynu z historyjkami kryminalnymi. Robił jej zdjęcia i coraz bardziej rozbierał. W końcu, gdy chciał ją zgwałcić, dziewczyna zaczęła walczyć. Glatman w tej samej chwili stał się impotentem, bowiem w jego fantazjach wszystkie partnerki były uległe. Grożąc jej bronią zażądał, żeby nie stawiała oporu. Kiedy dziewczyna wyraziła zgodę, zgwałcił ją dwukrotnie. Gdy amok minął, Glatman przestraszył się konsekwencji swojego czynu. Judy zaczęła prosić, aby ją wypuścił, a ona dochowa tajemnicy. Udał, że się zgadza, powiedział, że odwiezie ją w odludne miejsce i wypuści. Pojechali na pustynię w okolicach Phoenix, gdzie ją udusił, zrobił jej następną serię zdjęć, a zwłoki zagrzebał w płytkim grobie. Potem klęczał i błagał swoją ofiarę o przebaczenie.

Shirley Ann Bridgeford

Do Los Angeles wrócił pełen obaw. Był pewny, że lada chwila zjawi się policja która zidentyfikuje jego odciski palców w mieszkaniu ofiary. Gotów był przysiąc, że będzie żył świątobliwie, byle nie spotkała go kara. Mijały tygodnie, strach i żal zaczynały blaknąć. Coraz natrętniej pojawiały się wspomnienia „upojnych” chwil, które przeżył, a chęć by powtórzyć minione wydarzenia, coraz bardziej natrętna. Wreszcie zaczął poszukiwać następnej ofiary. Przez agencję matrymonialną poznał 24-letnią Shirley Ann Bridgeford, matkę dwojga dzieci. W klubie zarejestrował się pod fałszywym nazwiskiem jako George Williams, z zawodu hydraulik. 8 marca 1958 roku umówił się z nią telefonicznie na potańcówkę. Gdy przyjechał do domu jej matki w Sun Valley, stwierdził, że zmienił zdanie i chciałby pojeździć samochodem przy świetle księżyca. Około 100 mil na południe od Los Angeles zatrzymał się i chciał z nią pieścić. Kiedy napotkał opór – wyciągnął pistolet i zmusił kobietę, aby mu uległa. Zgwałcił ją, związał, zrobił serię zdjęć i udusił sznurem. Ciało pochował na pustyni Anza Borrego. Na pamiątkę zostawił sobie czerwone majteczki.

Ruth Marcado

Znów czuł strach i żałość z powodu ohydnego czynu. Jednak stan ten przeszedł znacznie szybciej niż poprzednio. Już po 5 miesiącach rozpoczął poszukiwania kolejnej ofiary. 2 lipca 1958 roku zadzwonił do agencji striptizerek i modelek pozujących nago. Glatman przedstawił się jako Frank Johnson i chciał się umówić z jedną z dziewcząt, 24-letnią Ruth Ritą Marcado. Dziewczynę coś tknęło i odmówiła tłumacząc się chorobą. Nie zdało jej się to na wiele, bowiem następnego dnia wieczorem przyszedł do niej do domu i po sterroryzowaniu pistoletem związał i zgwałcił. Po tym powiedział, że zabiera ją na piknik. Pojechali w pobliże miejsca, gdzie zabił Shirley Bridgeford. Tam przez cały dzień ją gwałcił i robił zdjęcia. Między gwałtami pozwolił jej nawet zjeść. Wieczorem obiecał, że odwiezie ją do domu. Po drodze zatrzymał się na jeszcze jedno zdjęcie i udusił ofiarę.

Okresy między morderstwami zaczęły się coraz bardziej kurczyć. Już w 3 miesiące później, we wrześniu, Glatman usiłował się umówić na następną „sesję zdjęciową” z inną modelką. Wydał jej się „straszny” i w końcu umówiła z nim swoją koleżankę Lorraine Vigil, której brakowało pieniędzy. Glatman podjechał po nią i zabrał ją w „plener”. Przejeżdżając przez miasteczko Tustin, wyciągnął pistolet chcąc ją zastraszyć. Gdy powiedział, że chce ją związać, Lorraine usiłowała wyskoczyć z samochodu. Dziewczyna zaczęła z nim walczyć. Udało jej się wytrącić mu pistolet i gdy samochód na chwilę stanął – wyskoczyła. Glatman podniósł upuszczoną broń i rzucił się w pogoń. Lorraine znów miała szczęście, bowiem gdy napastnik zbliżył się, zdołała wyrwać mu broń. Pociągnęła nawet za spust, ale pistolet się zaciął. Przejeżdżający obok policjant zainteresował się szamotaniną i bez trudu obezwładnił Glatmana. Rewizja w domu zatrzymanego dostarczyła mnóstwo dowodów, przede wszystkim fotografie trzech ofiar. Po konfrontacji z Lorraine Vigil, załamał się i przyznał do wszystkich morderstw.

Podczas procesu był zrezygnowany. Gdy został skazany na śmierć, odmówił apelacji i stwierdził: „Tak będzie lepiej. Wiedziałem, że to się tak skończy”. Został zgładzony 18 września 1959 roku w komorze gazowej w San Quentin.

„Jeszcze przez wiele lat studenci akademii FBI będą zdawać egzaminy ze znajomości sprawy snajpera z Waszyngtonu.”

John Muhhamad

Wszystko zaczęło się w środę 2 października 2002 roku. Późnym wieczorem nieznany sprawca oddał strzał z karabinu snajperskiego w kierunku sklepu ogrodniczego, znajdującego się na północnych przedmieściach Waszyngtonu. Chwilę później, w tej samej spokojnej dzielnicy, od strzału w głowę ginie mężczyzna tankujący samochód. Tak rozpoczyna się jedno z największych śledztw prowadzone w Stanach Zjednoczonych. W ten oto sposób „poznajemy” też kolejnego seryjnego mordercę, który przeszło trzy tygodnie paraliżował strachem całą stolicę USA. Ale od początku. Pierwszą ofiarę snajper „ściągnął” 2 października wieczorem, na kolejne długo nie kazał czekać. Już następnego dnia rano, gdy ponad dwa miliony ludzi zjeżdża z przedmieść do pracy, snajper – oddając tylko po jednym strzale w tył głowy – morduje kolejne cztery ofiary m.in. kobietę odkurzającą auto oraz mężczyznę strzygącego trawnik przed domem. Ludzie są przerażeni. W dzielnicy, w której niezwykle rzadko dochodziło co najwyżej do kradzieży samochodu, dzieją się takie rzeczy. Wszczęto śledztwo w którym bierze udział kilka tysięcy policjantów, agenci FBI, a także pracownicy prezydenckiej Secret Service. Jednak jedyny ślad jakim dysponują, to biała furgonetka, którą jeden ze świadków widział odjeżdżającą z jednego z miejsc zabójstwa, więc w ciągu następnych kilku godzin zatrzymują tysiące takich samochodów. W tym czasie media prześcigają się w podawaniu do publicznej wiadomości coraz to nowych motywów zabójcy – od islamskiego terrorysty po psychopatycznego żołnierza sił specjalnych. Jednak prawdziwy motyw nie jest znany nawet policji.

W piątek 4 października snajper zabija kolejne dwie ofiary, mężczyznę stojącego na skrzyżowaniu w centrum metropolii oraz kobietę pakującą do samochodu zakupy przed supermarketem, około 80 km od Waszyngtonu. Do tej pory o snajperze wiadomo tylko to że ma doskonałe oko oraz to, że jego ofiarami są tylko dorośli. Zmienia się to jednak już w poniedziałek, gdy snajper strzela do 13-letniego chłopca wysiadającego z auta prowadzonego przez swą matkę. Chłopiec ma szczęście w nieszczęściu, ponieważ zostaje „tylko” ciężko ranny. Otrzymał też nie jeden, lecz dwa strzały – w brzuch i klatkę piersiową. Eksperci twierdzą, że morderca chciał w ten sposób pokazać iż nie pasuje do żadnych profili psychologicznych lub zrobić na złość tym, którzy twierdzą, że jego ofiarami są tylko dorośli. Może chciał też pokazać że wszyscy powinni się go bać, nie tylko dorośli ale też dzieci, może nie chciał dać się zaszufladkować a może … niewiadomo. Z drugiej jednak strony, ciekawe co było przyczyną oddania przez snajpera dwóch strzałów zamiast jednego. Może też chciał zrobić na przekór wszystkim, a może zadrżała mu ręka. Jeśli tak, to ciekawe dlaczego. Jednak tego chyba nie będzie nam dane się dowiedzieć.

W trosce o bezpieczeństwo dzieci, we wszystkich szkołach zostały odwołane zajęcia pozalekcyjne oraz te odbywające się w trakcie lekcji poza budynkiem szkoły m.in. tradycyjny lunch na świeżym powietrzu.

W nocy z 9 na 10 października ginie następna ofiara. Jest nią 53-letni mężczyzna tankujący samochód. Świadek tego zdarzenia widział białą furgonetkę, której policji mimo dotychczasowych starań nie udało się znaleźć. Kilka dni później, 14 października o 21:15 na parkingu przed centrum handlowym w hrabstwie Fairfax, na zachodnich przedmieściach stolicy, pewne małżeństwo pakuje do auta zakupy, gdy 47-letnia kobieta osuwa się martwa na ziemię. Przyczyna zgonu – strzał z dużej odległości w tył głowy. Czyli mamy kolejną ofiarę „snajpera z Waszyngtonu” – bo taki przydomek otrzymał nasz nieznany morderca-psychopata. Od prowadzących na niego obławę funkcjonariuszy można usłyszeć następujące słowa: „Ten skurwysyn nie wyjdzie z tego żywy, sam mu przyłożę pistolet do głowy.” Mieszkańców ogarnia paniczny niemal strach. Aby nie kusić losu ludzie tankują paliwo, siedząc na podłodze samochodów. Inni korzystają z pomocy członków kontrowersyjnej nowojorskiej organizacji samoobrony Aniołów Stróżów, którzy zjechali do Waszyngtonu, by pomóc tankować na najbardziej niebezpiecznych stacjach. Jasno oświetlone parkingi i stacje benzynowe, które miały sprawić aby w nocy ludzie czuli się tam bezpiecznie, nagle stały się tarczą strzelniczą dla seryjnego mordercy.

W sobotę 19 października snajper znów atakuje, lecz tak jak w przypadku 13-letniego chłopca, zaatakowany mężczyzna postrzelony z karabinu snajperskiego w brzuch, uchodzi z życiem. Co prawda jego stan jest krytyczny – lekarze usunęli mu trzy czwarte żołądka, część jelit oraz kawałek kręgosłupa – jednak najważniejsze że żyje. Po tym ataku nastąpiło kilka dni spokoju. Jednak była to cisza przed burzą, gdyż 22 października znów uderzył i to bardzo blisko miejsca w którym niespełna trzy tygodnie temu rozpoczął swoje ataki. Zdaniem psychologów uczynił tak ponieważ chciał pokazać że może zaatakować w każdym miejscu. Największym szokiem dla ludzi było to, że snajper nawiązał kontakt z szeryfem Charlesem Moosem – dowodzący śledztwem. Szeryf dostał od niego kilka wiadomości – w tym jedną telefoniczną – w których sprecyzował jak i kiedy mogą się z nim skontaktować oraz groził kolejnymi atakami – przede wszystkim przeciwko dzieciom – o ile jego żądania nie zostaną spełnione. Publicznie nie wiadomo jakie żądania, jednak najprawdopodobniej chodzi o dużą sumę pieniędzy. Po uzyskaniu tych informacji, Waszyngtońskie szkoły wprowadziły dodatkowe środki bezpieczeństwa. O ile wcześniej uczniowie nie byli wypuszczani w czasie przerwy na dwór, teraz nie wolno im opuszczać klas. Z budynku szkoły do aut rodziców lub dowożących do domu autobusów, uczniowie są wyprowadzani pojedynczo i pod ochroną policjantów. We wszystkich szkołach ogłoszono też tzw. „niebieski alarm”, co oznacza, że po szkole mogą się poruszać tylko nauczyciele, uczniowie oraz strażnicy.

Kontakt snajpera z policją rzucił nowe światło na sprawę. FBI posiada jeden z najlepszych systemów komputerowych do identyfikacji i analizy ludzkiego głosu, więc w trakcie przesłuchiwania rozmowy telefonicznej snajpera z szeryfem Moosem, specjaliści w tej dziedzinie odkryli, że snajper – mimo zniekształcenia głosu – używa wyrażeń językowych typowych dla Jamajczyków. Teraz byli prawie pewni, że szukają imigranta, prawdopodobnie czarnego mężczyznę. Te przypuszczenia potwierdziły się, gdy przy jednej z ofiar znaleźli kilkustronicowy list zawierający masę wyrażeń typowych dla Jamajczyków. Co więcej, eksperci rozpoznali tam nazwę znanego zespołu reggae z Jamajki oraz fragmenty jednego z przebojów zespołu. Znawca jamajskiego folkloru powiedział detektywom, że tarot jest w tej części świata niezwykle popularny. Ale morderca, który w pobliżu miejsca jednego z zabójstw pozostawił kartę tarota przedstawiającą śmierć, musiał mieć słabe pojęcie o tarocie (śmierć w tarocie nie jest niczym złym, symbolizuje jedynie życiową transformację). Szeryf Moose, wbrew ekspertom gromiącym go za uległość wobec snajpera, postanowił za pośrednictwem mediów poprosić mordercę o kontakt. Podczas apelu stwarzał pozory, że policja nie ma żadnych śladów. Morderca po apelu policji nabrał jeszcze większej pewności siebie, a wręcz poczuł się „niedoceniony”, więc zadzwonił na policję. O rozmowę poprosił szeryfa Moosea. Zażądał aby policja traktowała go poważnie, a jeśli nie wieżą że potrafi być groźny niech sprawdzą co się stało w Montgomery.

W niedzielę wieczorem do szeryfa policji w Montgomery w Alabamie, J. H. Watsona zadzwonił szeryf z Waszyngtonu. Chciał on wiedzieć, czy w ostatnim czasie nie wydarzyło się w Montgomery jakieś niewyjaśnione dotąd morderstwo. Watson powiedział mu, że sześć tygodni temu młody czarny mężczyzna napadł na dwie kobiety zamykające sklep, by odnieść utarg do banku. Mężczyzna kazał im się położyć na ziemi, po czym obu strzelił z pistoletu w tył głowy. Jedna kobieta zmarła na miejscu, a druga cudem przeżyła. Strzały usłyszeli dwaj policjanci, którzy jedli kolację w pobliskiej restauracji. Młody sierżant, który w policji służył zaledwie rok, udał się w pościg za mężczyzną, którego zobaczył nad ciałami kobiet. Morderca uciekł, ale po drodze z kieszeni wypadł mu egzemplarz znanego w USA magazynu „Broń i amunicja”. Z tego pisma policjanci zdjęli odcisk, którego jednak nie było w stanowej bazie danych. Gdy Watson powiedział swojemu rozmówcy o odcisku ten podekscytowany nie mógł spać całą noc, bo instynkt mówił mu, że oto rozgryzł nie tylko sprawę zabójstw z Montgomery, ale być może sprawę snajpera.

W poniedziałek z samego rana snajper „ściągnął” 37-letniego kierowcę autobusu Conrada Johnsona. Dwie godziny po tym zabójstwie na waszyngtońskim lotnisku wylądował jeden z policjantów Watsona z aktami sprawy napadu na sklep monopolowy w Montgomery. Baza odcisków FBI jest największą tego typu bazą danych na świecie. Już po kilku minutach jej przeszukiwania, agenci wiedzieli, że nastąpił przełom – odcisk palca należał bowiem do 17-letniego Jamajczyka Johna Malvo, który rok wcześniej został zatrzymany, przesłuchany i następnie zwolniony przez służbę imigracyjną w Tacomie pod Seattle. W tym momencie szeryf Mosse wiedział, że znalazł mordercę. Przez kolejne dwa dni tysiące policjantów w Waszyngtonie, Seattle i Alabamie prowadziło jednak szczegółowe badania, by powiązać Malvo i jego przybranego ojca, który – jak ustaliła policja w Tacomie – opiekował się nim od co najmniej dwóch lat, z atakami snajpera. Przybrany ojciec Malvo nazywał się John Muhammad, był weteranem wojny w Zatoce Perskiej i podczas służby wyróżnił się doskonałymi wynikami w strzelaniu snajperskim. W trakcie tej służby, Muhammad mieszkał w Tacomie, gdzie jego sąsiedzi skarżyli się policji, iż strzela w ogródku swego domu. Potrzebny był dowód, że Muhammad przebywa teraz w Waszyngtonie. Jego nazwiska nie było na liście gości tysięcy hoteli i moteli, które odwiedzili w ciągu kilkunastu dni detektywi. I znowu zadziałał system komputerowy FBI. Po wprowadzeniu nazwiska Muhammada policjanci zorientowali się, że kilka tygodni wcześniej w stanie New Jersey zarejestrował on pod swym nazwiskiem niebieskiego chevroleta. Taki sam samochód widział jeden ze świadków ataku snajpera. Co więcej, policjant drogówki spisał Muhammada za złe parkowanie w Baltimore, które jest położone zaledwie godzinę drogi od Waszyngtonu. Policja wiedziała więc, że Muhammad rzeczywiście jest w okolicach stolicy. Policjant, który go spisał w raporcie zaznaczył, że wraz z młodszym od siebie mężczyzną prawdopodobnie śpi w samochodzie. Stało się jasne, dlaczego Muhammada i Malvo nie ma na liście gości hotelowych. W środę, 23 października Mosse podał dziennikarzom oba nazwiska oraz numer rejestracyjny chevroleta. Muhammad wiedział już wówczas, że policja przeszukała jego dom w Tacomie i wzięła do ekspertyzy pień do którego strzelał, aby scharakteryzować rodzaj użytej broni i porównać ją z tą, którą posługiwał się snajper. Półtorej godziny później kierowca ciężarówki zorientował się, że stojący obok niego na parkingu samochód to właśnie niebieski chevrolet z New Jersey. Muhammad i Malvo spali w samochodzie zaledwie o godzinę jazdy od Waszyngtonu. Kierowca zadzwonił na policję, która kazała mu się zamknąć w samochodzie i czekać. Pięć minut później policjant drogówki, przez lornetkę ustalił, że to rzeczywiście poszukiwany samochód. Auta policyjne po cichu zastawiły wyjazdy z parkingu i powoli zaczęli podchodzić do auta. Gdy kierujący akcją komandos zastukał w szybę chevroleta, Muhammad i Malvo obudzili się, widząc wycelowane w siebie lufy.

W bagażniku chevroleta policjanci znaleźli karabin M-16 Bushmaster z trójnogiem i lunetą snajperską. Okazało się również, że tylne siedzenie chevroleta i klapa bagażnika zostały przerobione tak, by snajper mógł strzelić przez tył samochodu – tłumiąc w ten sposób huk wystrzału. W czwartek o trzeciej nad ranem badania balistyczne potwierdziły, że karabin z chevroleta to ta sama broń z której strzelał snajper, tym samym dowodząc Muhammedowi i Malvo winy.

Jakie były motywy tych zbrodni, niewiadomo. Winni nie chcą odpowiedzieć na to pytanie. Jednak policja, która przesłuchała znajomych Muhammada, twierdzi że kierowali się oni pobudkami politycznymi. Muhammad stanowczo potępiał – jak się wyrazili – krucjatę Stanów Zjednoczonych przeciwko islamowi, na który przeszedł kilka lat temu, chwalił też autorów ataku 11 września.

Prokuratorzy z Alabamy, stanu Waszyngton, dystryktu Kolumbii, Wirginii i Marylandu długo zastanawiali się w jakiej kolejności składać przeciwko obu przestępcom akty oskarżenia. Nad jednym nie muszą się jednak zastanawiać, a mianowicie nad tym jakiej żądać dla nich kary. Kara śmierci, to jedyne na co zasłużyli.

Earle Nelson

Earle Nelson

Earle Nelson (popełnił co najmniej 22 morderstwa) urodził się 12 maja 1897 roku w Stanach Zjednoczonych. Gdy miał 9 miesięcy, jego 20-letnia matka zmarła w wyniku zaawansowanej choroby wenerycznej, którą prawdopodobnie zaraziła się od ojca swego dziecka (w metryce Nelsona figuruje on jako NN). Wychowaniem chłopca zajęła się jego ciotka, pani Lillian Fabian.

Od najmłodszych lat Nelson zdradzał objawy niedorozwoju umysłowego. Fotografia wykonana gdy miał 3 lata pokazuje nam dziecko o wyraźnie zdegenerowanych rysach, półotwartych ustach i bezmyślnym wyrazie twarzy. Jak wspomniała potem jego ciotka, do 10 roku życia Nelson był cichy i spokojny, lecz chorowity. Jako dziesięciolatek został potrącony przez tramwaj konny, w wyniku czego odniósł obrażenia głowy, wstrząs mózgu i liczne urazy tułowia. Był nieprzytomny przez sześć dni, a później przez całe życie miał cierpieć na bóle i zawroty głowy. Bóle były tak silne, że niekiedy nie był w stanie utrzymać się na nogach. Od czasu wypadku stał się jeszcze bardziej ponury i niekomunikatywny.

Poproszona o jakieś szczegóły z dzieciństwa chłopca, pani Fabian wymieniła jego ulubione zajęcia: chodzenie na rękach, podnoszenie krzeseł zębami i ukrywanie się w piwnicy.

Swe pierwsze przestępstwo Nelson popełnił właśnie w piwnicy. 21 maja 1918 roku dokonał napadu na małą dziewczynkę, którą udało mu się zwabić do piwnic pustego domu. Okazało się wówczas, że komisja lekarska zwolniła go z obowiązku służby wojskowej z powodu niedorozwoju umysłowego. Został umieszczony w zamkniętym zakładzie psychiatrycznym.

W ciągu następnych sześciu miesięcy uciekał trzykrotnie. Po ostatniej ucieczce, w grudniu 1918 roku, zdołał uniknąć schwytania przez dwa i pół roku. Wtedy też, w 1919 roku, ożenił się. Jego małżeństwo trwało jednak zaledwie sześć miesięcy. Ponownie umieszczony w zakładzie, uciekł z niego w listopadzie 1923 roku.

Od chwili ucieczki do 1926 roku nie posiadamy żadnych danych o jego życiu. Natomiast od lutego 1926 do chwili ujęcia w czerwcu 1927 roku zamordował co najmniej 22 osoby.

Pod koniec lutego 1926 roku w San Francisco znaleziono zwłoki panny Clary Newman na strychu jej domu, w którym – jak wskazywał napis wystawiony we frontowym oknie – znajdowały się „pokoje do wynajęcia”. 60-letnia kobieta została uduszona, a następnie zgwałcono jej zwłoki.

2 marca w niemal identycznych okolicznościach znaleziono w San Jose również 60-letnią Laurę E. Beale. Dziennikarze ochrzcili tajemniczego sprawcę mianem „Mroczny dusiciel”.

10 czerwca, znów w San Francisco, 63-letnia Lillian St Mary została uduszona i zgwałcona, a jej zwłoki sprawca wepchnął pod łóżko. Dwa tygodnie później jej los podzieliła pani Russel z Santa Barbara, której zwłoki również odnaleziono pod łóżkiem. Dwa miesiące później uduszono a następnie zgwałcono Mary Nesbit z Oakland, również w stanie Kalifornia.

W październiku miały miejsce trzy zabójstwa w Portland w stanie Oregon. Policja tego miasta nie spisała się jednak najlepiej. Otóż 19 października Beata Withers, urocza 35-letnia rozwódka, znaleziona została przez swego 15-letniego syna martwa w sporym kufrze. Policja przypisała jej śmierć … samobójstwu. 20 października zwłoki uduszonej 59-letniej Virginii Grant wydobyto z pieca domu, w którym wynajmowała pokoje sublokatorom. Tym razem uznano, że śmierć nastąpiła z przyczyn naturalnych. Wreszcie następnego dnia odkryto zwłoki Mable Fluke. Również i ta kobieta żyłą z wynajmowania pokoi, została uduszona i jej ciało znaleziono na strychu. Tym razem wreszcie policja uznała, że ma prawdopodobnie do czynienia z zabójstwem.

Nelson powrócił do San Fracisco. 18 listopada udusił i zgwałcił 56-letnią panią Edmunds. 6 dni później zabił swą dziesiątą ofiarę, niejaką Florence Monks w Seattle. Zabrał też nieco znalezionej w jej domu biżuterii. Udawszy się następnie do Oregon City udusił tam 48-letnią Blanche Myers, której zwłoki znaleziono pod jej łóżkiem. Pani Myers oferowała pokoje do wynajęcia.

Policja rozpoczęła poszukiwanie biżuterii, którą „Mroczny dusiciel” często zabierał swym ofiarom. W odpowiedzi na liczne apele w prasie zgłosiły się trzy starsze panie z South Portland, właścicielki pensjonatu, przynosząc biżuterię, którą zakupiły od pewnego młodzieńca. Człowiek ten mieszkał u nich przez pięć dni i wyprowadził się w dniu, w którym zginęła pani Myers. Jak się okazało, była to biżuteria pani Monks. Policja miasta Portland wyznaczyła nagrodę w wysokości 2.500 dolarów za schwytanie seryjnego mordercy. Nelson był już jednak daleko, bo aż w stanie Iowa.

Tam w miejscowości Council Bluffs, udusił i zgwałcił 49-letnią panią Beard na dwa dni przed świętami Bożego Narodzenia. Następnie udał się do Kansas City, gdzie zabił zaledwie 23-letnią Bonnie Pace. 27 grudnia udusił 28-letnią Germanię Harpin oraz pozbawił życia jej 8-miesięczne niemowlę, wpychając mu do gardła kawałek szmaty.

Minęły cztery miesiące, zanim „Goryl” (tak go teraz nazywano) znów znalazł się na pierwszych stronach gazet. 27 kwietnia 1927 roku 60-letnia Mary McConnell została uduszona w Filadelfii.

Częstotliwość morderstw Nelsona stała się doprawdy przerażająca. 30 maja w Buffalo jego ofiarą padła 35-letnia Jenny Randolph. Dwa dni później, w Detroit, zginęły dwie kobiety: 53-letnia Minnie May, właścicielka małego pensjonatu oraz jej sublokatorka, pani Atorthy. Po następnych dwóch dniach w Chicago znaleziono zwłoki 27-letniej Mary Sietsema. Kobieta została zgwałcona i uduszona (jedyny przypadek, gdy Nelson dokonał gwałtu na żywej ofierze!).

Po zabiciu pani Sietsema Nelson pojechał do Kanady, co – jak się miało okazać – przyczyniło się do jego aresztowania. Do Winnipeg dotarł autostopem dnia 8 czerwca. W sklepie z używaną odzieżą zamienił swe ubranie na inne, prawdopodobnie po to, by uniknąć identyfikacji. Następnie wynajął pokój w pensjonacie pani Catherine Hill przy Smith Street nr 133. Zapłacił 1 $ w formie zaliczki, przedstawiając się jako pomocnik majstra budowlanego i twierdząc, że potrzebuje cichego pokoju w celu uprawiania „Medytacji religijnych”. Pani Hill uznała go za całkiem normalnego, więcej – zrobił nawet na niej dobre wrażenie; choć zauważyła, że nigdy nie patrzy wprost na swego rozmówcę, przypisała to jednak nieśmiałości.

Tego samego wieczoru Nelson zamordował córkę pary małżeńskiej, która również wynajmowała pokój u pani Hill. 14-letnią Lolę Cown, a raczej jej zmasakrowane zwłoki odnaleziono dopiero po czterech dniach, gdy komuś z domowników wpadło do głowy, by przeszukać niezamieszkałe pokoje pensjonatu. Dziewczynkę wyciągnięto spod łóżka, a to, co ujrzeli obecni i policja, sprawiło, że szczegółów tego morderstwa nigdy nie ujawniono.

W czwartek, 9 czerwca, o godzinie 18 niejaki William Pattersons powrócił z biura do domu przy Riverton Avenue nr 100 w Winnipeg, by stwierdzić niewytłumaczalną nieobecność swej żony. O 22-ej, gdy położył już do łóżek dwójkę swych dzieci, zatelefonował na policję pytając, czy jego żona nie została ranna w jakimś wypadku. Policja nie miała jednak żadnych informacji. Pan Patterson raz jeszcze przeszukał dom i dopiero teraz zauważył, że ktoś skradł 7 dolarów z jego biurka i nieco zimowej odzieży z waliz. Coraz bardziej zaniepokojony, klęknął wreszcie przy łóżku, by pomodlić się o odnalezienie żony – wtedy zauważył jej zwłoki. Zmasakrowana młotkiem i zgwałcona, pani Patterson została wepchnięta pod łóżko. Lekarz policyjny ustalił godzinę zgonu na 11-tą tegoż przedpołudnia.

Ubrania skradzione u Pattersonów Nelson sprzedał w sklepie z używaną odzieżą, po czym udał się do fryzjera. Ten podczas strzyżenia klienta zauważył krew na jego włosach, nie przywiązywał jednak do tego wagi – po wizycie u fryzjera Nelson wyjechał z Winnipeg. Podróżując kolejką podmiejską, nawiązał rozmowę z niejakim Hoferem, członkiem sekty religijnej Hutterytów. Wykazywał niezwykłe zainteresowanie religią, o sobie zaś powiedział, że jest dobrym katolikiem, lecz zdarza mu się za dużo wypić. Pod Winnipeg zatrzymał samochód, którym przyjechał do Regina. Z kierowcą, niejakim Hugh Ekderem, rozmawiał o innej sekcie, zwanej Mennonitami.

W sobotę, 11 czerwca, wynajął pokój w Regina. Przez dłuższą chwilę znajdował się sam na sam z gospodynią, ale widocznie nie miał „nastroju” na morderstwo. Wieczorem zaczepił małą dziewczynkę na Dwunastej Alei. Zauważyła go jednak ta właśnie gospodyni, pani Rowe i zagadnęła, tym samym (nieświadomie) ratując życie małej.

Następnego dnia Nelson chciał zamienić swój kapelusz w małym sklepiku z używaną odzieżą (był najwyraźniej przekonany, że wystarczy mu tylko zmienić jakiś szczegół stroju, by nikt go nie rozpoznał, co jak dotąd okazywało się niestety prawdą). Właścicielowi sklepu nie spodobał się klient; zadał mu więc kilka pytań, które tak przeraziły Nelsona, że natychmiast opuścił miasto, pozostawiając u pani Rowe wszystkie swoje rzeczy.

Zatrzymał na szosie samochód niejakiego Isadore Silvermana, któremu tak przypadł do gustu, że najbliższą noc spędzili w tym samym hotelu, a następną – nawet w tym samym pokoju. Rozstali się w Boissevain, gdzie miała zakończyć się „kariera” Nelsona – Goryla.

Urzędnik pocztowy, niejaki Leslie Morgan, rozpoznał go na podstawie listów gończych, jakie od dawna krążyły już po Kanadzie. Mimo iż wizerunek poszukiwanego sporządzony był na podstawie portretów pamięciowych, okazał się dość wierny. Nelsona zatrzymano na szosie pod Wakopa. Umieszczony w areszcie w Killarney zdołał w nocy otworzyć zamek pilnikiem do paznokci. Gdy rano odkryto jego ucieczkę, w okolicy wybuchła panika. Jego pobyt na wolności trwał jednak niecałe 12 godzin. Złapano go, gdy usiłował ukraść ubranie.

Nelson stanął przed sądem 1 listopada 1927 roku pod zarzutem morderstwa pani Patterson. Proces trwał cztery dni. Oskarżony, elegancko ubrany, był zupełnie spokojny. Obrona powołała zaledwie dwóch świadków: ciotkę Nelsona, panią Fabian i jego żonę. Chociaż ich zeznania dowodziły niewątpliwej choroby umysłowej oskarżonego, nie dostarczyły podstaw do orzeczenia o jego niepoczytalności. Uznano go winnym zarzucanego mu w akcie oskarżenia czynu i powieszono w Winnipeg 13 stycznia 1928 roku.

Prawdopodobnie wymienione wyżej 22 morderstwa nie stanowią pełnej listy zbrodni Nelsona. Spośród wielu podobnych czynów, które mogły być jego „dziełem”, wymienimy potrójny mord dokonany w Newark w stanie New Jersey w 1926 roku: Rose Valentine i Margaret Stanton zostały wówczas uduszone, zaś Laura Tidor, która przybiegła słysząc ich jęki, zastrzelona.

Nelson miał małpią twarz z cofniętym czołem, wywiniętymi wargami i oczami pozbawionymi wyrazu. Pseudonim „Goryl”, nadany mu przez prasę, okazał się wyjątkowo trafny.

„Zabijał dla przyjemności zabijania i uprawiania seksu z nieboszczykami.”

Henry Lee Lucas

Metoda jego działania polegała na natychmiastowym wyjeździe z miejsca morderstwa do innego stanu. Dlatego tak długo udawało mu się pozostawać na wolności. Zgładził prawdopodobnie od 50 do 75 osób.

W 1960 roku Henry pokłócił się z matką i ugodził ją nożem w szyję – następnie uciekł, został jednak ujęty i skazany. Zwolniono go w 1970 roku wierząc w jego resocjalizację. W 1975 roku Lucas ożenił się z Betty Crouford, która miała wówczas dwie córki w wieku 9-ciu i 6-ciu lat. Z obydwiema zaczął uprawiać seks, został przyłapany na gorącym uczynku ze starszą z pasierbic. Jego żona kazała mu przestać to robić, albo się wyprowadzić. Został ponownie przyłapany, i tym razem żona go rzeczywiście wyrzuciła.

Henry pojechał skradzionym samochodem na Florydę, i tam go porzucił. Następnie zabrał się w podróż z Ottisem Toolem, którego poznał w barze – przez jakiś czas byli kochankami. W 1977 roku Lucas i Toole rozpoczęli swój „morderczy rajd” po Stanach Zjednoczonych. Na początku swojej „kariery” seryjnego mordercy Lucas zabijał jedynie kobiety spotykane na drogach tzw. „osoby wysokiego ryzyka”; autostopowiczki, prostytutki, turystki, uciekinierki i wszystkie inne, których zniknięcie nie będzie szybko zauważone. Po pewnym czasie w tych eskapadach zaczął brać udział Ottis Toole – wtedy zabijali i kobiety, i mężczyzn – zmianie uległy również motywy. Toole był gejem i kochał się głównie z mężczyznami – Henry uprawiał z nim seks sporadycznie. Kiedy złapali kobietę, zabijali ją i wtedy Henry uprawiał z nią seks – to rozwścieczało Toole`a. W ataku furii okaleczał zwłoki, ciął je na kawałki, bił, kamienował i w ten sposób odreagowywał złość. Henry`emu i Toole`owi tak długo udawało się wymykać wymiarowi sprawiedliwości, ponieważ nigdy nie pozostawali w miejscu popełnienia zbrodni. Wyrzucali zwłoki lub ukrywali je w trudno dostępnym miejscu – kiedy ciało ofiary odnajdywano, mordercy znajdowali się już w odległym stanie. Nie było żadnego dowodu, który łączył by z nimi ofiarę. Po kłótni z Lucasem Ottis Toole powrócił na Florydę. Ottis Toole miał siostrzenicę, którą nazywano Becky. Henry bardzo ją lubił, prawdopodobnie był w niej zakochany. Zaczął uprawiać z nią seks, kiedy miała 9 lat. W czasie przesłuchań powiedział, że nie był pierwszym mężczyzną w jej życiu. Twierdził także, że zdarzało się, iż sama inicjowała stosunek.

Kate Rich była starszą kobietą, Lucas znał jej córkę i zięcia, którzy mieszkali w Kalifornii. Poproszono go, aby pojechał do Teksasu i zajął się nią. Jedna z córek Kate Rich mieszkała wraz z mężem w Kalifornii. Zięć staruszki poznał Lucasa i Becky. Jego żona pomyślała, że byłoby cudownie gdyby ta dwójka przeniosła się do Teksasu i zaopiekowała jej starą matką – tak też zrobili. Kiedy dotarli na miejsce wszystko było w nieładzie. Kate Rich trzymała psy i koty – w domu panował potworny bałagan. Lucas wszystko wysprzątał, skosił trawę (która sięgała do ramion). Wszystko układało się jak najlepiej, aż do przyjazdu córki Kate Rich, która kazała się im wyprowadzić. Henry fałszował czeki i płacił nimi w okolicznych sklepach. Krewni Kate mieszkający w pobliżu zaczęli się martwić i powiedzieli Lucasowi i Becky, że będą musieli się wyprowadzić. Pewien duchowny zabrał parę podróżującą autostopem i przywiózł na teren swojego kościoła w Stonberg. Udostępnił im niewielkie mieszkanie i zatrudnił Lucasa jako dekarza. Pewnego dnia Henry i Becky opuścili dom modlitwy i udali się autostopem w podróż na Florydę. Przesiadając się po drodze dwukrotnie, dotarli do Hrabstwa Denton. Było już bardzo późno, wysiedli przy lokalnej drodze, więc trudno było im złapać kolejną okazję. Postanowili spędzić noc na porośniętym trawą terenie w pobliżu skrzyżowania – wokół, nieopodal torów kolejowych rosły nieliczne drzewa. Od kilku dni para kłóciła się, Becky tęskniła za domem. Henry popełnił jakieś przestępstwo drogowe, gdyby wrócił zostałby wtrącony do więzienia – nie chciał więc wracać. Prawdopodobnie podczas sprzeczki Becky uderzyła go, Henry jak to określił „ma zawsze pod ręką nóż”. Pchnął ją więc w klatkę piersiową – zmarła natychmiast. Poćwiartował jej zwłoki, zanim to jednak zrobił odbył z nią stosunek.

Według świadków, tamtej nocy Henry powiedział, że idzie odwiedzić Kate Rich. Nie miał zamiaru jej zabić, miał ją zabrać do kościoła. Pojechał po nią, ale zamiast do kościoła udali się do baru po drugiej stronie rzeki. Dla siebie zamówił piwo, a dla niej coca-colę. Uważa się, iż Kate Rich wiedziała, że Henry Lee Lucas zamordował Becky i powiedziała mu o tym. Dopiero na autostradzie, w drodze powrotnej do domu postanowił ją zgładził. Pojechał na południe od miasta, przekroczył torowisko i zatrzymał się w miejscu niewidocznym od strony drogi. Zatrzymał się po drugiej stronie torów biegnących wzdłuż szosy. Wyjął nóż i zadał jej śmiertelny cios. Nie mógł jej wypchnąć, bo była za ciężka. Wyciągnął ciało z samochodu, zaciągnął na nasyp, rozebrał i odbył stosunek. Po odbytym stosunku, przy pomocy rurki i kawałka drewna wepchnął zwłoki do metalowej osłony znajdującej się w pobliżu torów. Zaczął się martwić, że policja znajdzie ciało. Zdawał sobie sprawę, iż w wyniku badania na wykrywaczu kłamstw dowiedzą się gdzie leża zwłoki. Wiedział, że będzie obserwowany, poczekał więc aż się ściemni i odbył 2-milowy spacer. Pożyczył kombinezon, zabrał ze sobą torbę na śmieci i z kościoła udał się piechotą w stronę torowiska. Zabrał szczątki i przyniósł je do swojego mieszkania przy kościele. Wkładał zwłoki do piecyka po kawałku i palił je. Trwało to bardzo długo, w końcu zapach był nie do zniesienia, więc musiał wyjść na zewnątrz.

Po raz pierwszy w życiu Lucasa, ktoś zwrócił na niego uwagę – to mu się spodobało. Kiedy w końcu policja zorientowała się, że wodzi ich za nos podając sprzeczne informacje przestali z nim rozmawiać. Kiedy policja pojechała z Henrym na miejsce obydwu zbrodni, nie okazywał żalu z powodu zabicia Kate, wyrzuty sumienia dręczyły go jedynie w przypadku zabójstwa Becky. Dlatego w pierwszej fazie śledczy prawie zarzucili temat Kate. Cały czas rozmawiali o Becky, ponieważ mieli przeczucie, że jeśli przyzna się do jakiejś zbrodni, będzie to właśnie zamordowanie Becky. Henry nie wahał się przekazywać im szczegółów na temat zabójstwa Kate, ale wzbraniał się przed pojechaniem do miejsca gdzie zabił Becky – ciągle powtarzał, że to będzie ładny widok. Zapomniał jednak, że jest to widok, który pamiętał z czasu swego ostatniego pobytu w tamtym miejscu po morderstwie. Ciało z pewnością się rozkładało i widok rzeczywiście musiał być potworny. Gdy znalazł się na miejscu odprężył się i ujawnił policji wiele szczegółów. Za zamordowanie Becky Powell Henry Lee Lucas został skazany na dożywocie.

Pewnego dnia Henry napisał zeznanie, przyznał się w nim do morderstwa Becky i do wielu innych, które popełnił i których nie popełnił. Problem polegał na tym, że trzeba było odgadnąć, za które rzeczywiście był odpowiedzialny. Lucasa aresztowano w 1983 roku na terenie Hrabstwa Montague, tam był również sądzony i skazany za zamordowanie Kate Rich. W tym samym roku został przewieziony do Denton, gdzie był sądzony i skazany za zabójstwo Becky Powell. W czasie trwania obydwu procesów Lucas przyznawał się do różnych morderstw, co wzbudziło ogromne zainteresowanie wielu śledczych z całego kraju, pragnących osobiście przesłuchać Henry`ego.

Oto fragment dobrowolnego zeznania, które Lucas napisał w celi i przekazał policji:

Pod koniec listopada 1983 roku powołano specjalny zespół, którego zadaniem miało być koordynowanie przesłuchań Lucasa przez różnych uprawnionych oficerów śledczych (szefem zespołu koordynacyjnego Teksas był Bob Prince). Było ich dosłownie tysiące. Lucas otwarcie przyznał się w sądzie do popełnienia setek zabójstw. Po tym zeznaniu zaczęli się zjeżdżać śledczy z całego kraju, którzy badali przypadki morderstw popełnionych w sposób przypominający metodę Lucasa. Chodziło o osoby znalezione w pobliżu dróg, poćwiartowane zwłoki, młode i stare kobiety, wszelkie przypadki rozczłonkowania zwłok. Lucas doskonale wiedział jak przekonać oficerów śledczych do tego, że to on był sprawcą – dlatego przypisuje mu się tak wiele morderstw.

Będąc obiektem zainteresowania mediów (pokazywano go w telewizji amerykańskiej przez okres dwóch lat) Henry stał się próżny, zapragnął poprawić swój wygląd. Tuż po aresztowaniu nie prezentował się atrakcyjnie, jego szklane oko stale łzawiło, był zaniedbany i wychudzony. Przed kamerami chciał prezentować się lepiej. Kupował garnitury i wstawił sobie zęby, grał przed kamerami mając nadzieję na udział w filmie.

Lucas został skazany za popełnienie 11-stu morderstw. Oficjalnie jest oskarżony o kolejne dwa. Lucas sporządzał portrety swoich ofiar, aby pomóc policji. Około 1000 oficerów przesłuchało Lucasa, trudno podać dokładną liczbę. Jedni uzyskali całkowitą pewność, co do jego winy, inni byli prawie pewni. W wyniku wszystkich przesłuchań uważa się, że jest odpowiedzialny za zamordowanie ponad stu osób. Lucas przyznawał się do winy wielokrotnie do 1985 roku.

Henry Lee Lucas oraz Ottis Toole zostali skazani na karę śmierci. Szeryf Phil Ryan aresztował Lucasa w związku z zaginięciem Becky Powell i Kate Rich. Po obejrzeniu taśm z przesłuchań Lucasa werdykt wydano natychmiast. Podczas procesu obrońca odczytał oświadczenie Lucasa – oto jego treść:

„CYTATY”

HENRY LEE LUCAS

„Moja matka była prostytutką, ojciec nie miał nóg – przejechał go pociąg towarowy. Zajmowali się szmuglem i ja też. Nie lubiłem jej za to, do czego mnie zmuszała – kazała mi przyglądać się, kiedy uprawiała seks z klientami. Przez całe lata byłem codziennie bity. Nienawidziłem jej, czułbyś to samo, gdybyś był traktowany tak jak ja. Zabiłem moją matkę. Pamiętam, że uderzyłem ją i uciekłem – upadła. Przypominam sobie jak upadała.”

„Egzekucję znam tylko z telewizji, widziałem w więzieniu niejedną, przypinają cię pasami i wstrzykują jakąś truciznę. Nie boję się śmierci, śmierć jest krokiem dzielącym nas od nieba. Bez względu na to co robisz musisz umrzeć – ja umrę i wszyscy inni też. Na każdego z nas wydano wyrok śmierci, więc dlaczego miałbym bać się umrzeć?.”

SZERYF PHIL RYAN
(ARESZTOWAŁ LUCASA w 1983 ROKU)

„Motywem był seks z martwymi kobietami. Wyznał, że nie potrafił tego robić z żywą kobietą. Opowiadał, że w dzieciństwie zabijał zwierzęta i uprawiał z nimi seks. Kilkakrotnie powtarzał, że seks z martwym zwierzęciem jest lepszy od seksu z żywą kobietą. Matka kazała mu nosić damskie ubrania i przyglądać się, kiedy uprawiała seks z innymi mężczyznami – czasem nawet w obecności ojca. Któremu nie pozwalała na żadne związki poza domem i małżeństwem. Według Henry`ego jego związek z matką, nawet po jej śmierci, pozostawił w nim wiele gorzkich uczuć za to, co mu zgotowała kiedy dorastał.”

SZERYF WELDON LUCAS

„Henry pochodzi z rodziny patologicznej. Matka i kaleki ojciec, byli osobowościami patologicznymi. Henry nie dostał szansy na normalne życie. Jako dziecko był zamykany w szafie albo wyganiany z domu, kiedy matka pracowała. Głównie z tego powodu Henry nie lubił jej. Nie podobał mu się sposób, w jaki traktowała ojca i jego samego, przyprowadzając klientów do domu. We wczesnym wieku nauczył się uprawiać seks ze z martwymi zwierzętami i z ludźmi. Ale śmiał się z tego, traktował to jak żart, to pchnęło go w niewłaściwym kierunku.”

„Henry Lee Lucas i Ottis Toole należą do najbardziej niebezpiecznych zabójców, nawet wśród seryjnych morderców – ponieważ są uzależnieni od zabijania. Działali jak prawdziwi maniacy – muszą zabijać, aby móc cieszyć się życiem. Henry jest produktem społeczeństwa, nie miał szansy dorastać jak inni. Od samego początku był skazany na koniec jakiego doczekał. Nie odróżnia dobra od zła. Znalazł się tam gdzie powinien być i nie wolno go wypuścić na wolność – trzeba go unicestwić. Gdyby wyszedł z więzienia znów robiłby to co przedtem.”

H. H. Holmes

Jego prawdziwe nazwisko brzmiało Mudgett, tak długo jednak występował jako Holmes, że sam chyba zapomniał, jak się naprawdę nazywa. Również w annałach kryminologii zapisał się pod przybranym nazwiskiem jako jeden z najbardziej godnych uwagi zbrodniarzy w historii, chociaż, rzecz dziwna, nie zdobył „należnej mu sławy”. Każdy słyszał choć raz o Kubie Rozpruwaczu, nikt zaś, lub prawie nikt, nie zna zdumiewającej historii Holmesa.

H. H. Holmes urodził się jako Herbert Webster Mudgett 16 maja 1860 roku w Gilmanton w stanie New Hampshire. Jego ojciec był kierownikiem urzędu pocztowego. Syn, po ukończeniu szkoły średniej, pracował przez pewien czas jako nauczyciel, po czym podjął studia medyczne w Ann Arbor. W wieku 24 lat uzyskał dyplom lekarza i praktykował nawet krótko w Nowym Jorku.

W wieku 18 lat Holmes, jeszcze jako Mudgett, ożenił się z Clarą Levering. Miał z nią jednego syna. W 1886 roku porzucił rodzinę i zmieniwszy nazwisko na Holmes, udał się do Chicago. Już w następnym roku zawarł bigamiczny związek małżeński z inną dziewczyną, z którą wkrótce również się rozstał po rodzinnej kłótni, jaka wybuchła, gdy wyszedł na jaw fakt, że Holmes oszukał jednego z jej wujów.

Jak się wydaje, w tym momencie Holmes na serio już zajął się swą przestępczą „karierą”. Podjął pracę w drogerii w Englewood, południowym przedmieściu Chicago, u niejakiej pani Holden. Wkrótce pani Holden zniknęła i Holmes stał się rzeczywistym właścicielem sklepu. Poinformował sąsiadów, że jego chlebodawczyni wyjechała na dłużej do Kalifornii. W tym samym czasie Holmes, uznawszy widać, że oto zdobył przystań na dłużej, wynajął mieszkanie w okolicy.

W 1890 roku, gdy o pani Holden wszyscy zdążyli już zapomnieć i Holmes uchodził za właściciela drogerii, w Englewood pojawił się pewien jubiler, nazwiskiem Conner, wraz z żoną Julią, 8-letnią córką Pearl i 18-letnią siostrą Gertie. Holmes zaproponował nowemu sąsiadowi otwarcie punktu zegarmistrzowskiego w swej drogerii. Warunki były bardzo korzystne, toteż Conner z radością na to przystał. Conner przesiadywał całymi dniami w sklepie, reperując stare zegarki, zaś Holmes zdobył dwie kochanki na raz: Julię i Gertie. Po pewnym czasie Conner spakował swoje manatki i wyjechał w nieznane, a następnie przeprowadził rozwód z żoną z powodu jej niewierności.

Dom Holmesa

Drogeria prosperowała znakomicie, Holmes postanowił więc zainwestować w nieruchomość. Naprzeciwko sklepu znajdował się pusty plac, na którym wkrótce rozpoczęto budowę. Dom Holmesa miał dziwną konstrukcję: zbudowany został na wzór średniowiecznego zamku, z tajnymi przejściami, zapadniami i kryjówkami.

Julia Conner była kobietą zazdrosną, ale szczerze mówiąc, nie bez powodu. Nie chciała dzielić się mężczyzną ani ze swoją szwagierką Gertie, ani z niejaką Emily Van Tassell, z którą Holmes nawiązał dość niewinny romans. Pewnego dnia zarówno Gertie Conner, jak i panna Van Tassell zniknęły. Przez krótki okres Julia nie miała rywalek.

Wkrótce jednak na horyzoncie pojawiła się następna blondynka (ulubiony kolor włosów Holmesa), Emily Cigrand, która została jego sekretarką. Gdy Julia i tym razem urządzała sceny zazdrości, Holmes okazał się nieprzejednany, w wyniku czego zniknęła teraz ona sama wraz z córką. Przez kilka miesięcy Emily królowała na „zamku” Holmesa, aż wreszcie spotkał ją ten sam los, co jej poprzedniczki.

Pod koniec 1892 roku Holmes sprzedał drogerię. W styczniu 1893 roku poznał kolejną blondynkę, zamożną Minnie Williams rodem z Missisipi. Wkrótce Minnie mieszkała już wraz z nim jako pani na jego „zamku”. Uchodziła za jego żonę. Po pół roku Holmes zaprosił na dłuższy pobyt siostrę Minnie, imieniem Nannie. Obie wreszcie zniknęły, jak poprzednie, ale zastanawia fakt, że Minnie została zabita wiele miesięcy po śmierci Nannie. Czyżby więc współdziałała z Holmesem w zabójstwie siostry?.

W maju 1893 roku otwarto wystawę światową w Chicago. Miasto pełne było turystów i Holmes, podobnie jak tysiące mieszkańców, wynajmował im pokoje. Każdej nocy jego „zamek” był wypełniony aż po brzegi. Nie ulega wątpliwości, że gościnny gospodarz oszukiwał swych gości. Prawdopodobnie też niektórzy, a raczej niektóre z nich „zniknęły”. Zabicie Minnie Holmes pozostawił niewątpliwie na spokojniejsze chwile. Żyłaby może jeszcze dłużej, gdyby nie jej niedyskrecja. W listopadzie spłonął bowiem dach „zamku”, a Minnie wygadała się przed urzędnikiem towarzystwa ubezpieczeniowego, że Holmes sam podłożył ogień. Minnie „zniknęła” pod koniec listopada 1893 roku.

Tuż po jej śmierci Holmes „ożenił się” po raz trzeci. Jego wybranką była oczywiście blondynka, niejaka Georgiana Yoke ze stanu Indiana, która jako przyzwoita panienka z dobrego domu nie chciała przystać na romans, lecz zgodziła się na małżeństwo. Wkrótce po ślubie Holmes został po raz pierwszy skazany na karę więzienia za jakieś drobne oszustwo. Georgiana, przekonana o niewinności małżonka, zdołała wykupić go za kaucją – na swoje nieszczęście, podzieliła bowiem los swych poprzedniczek, znikając pewnego dnia bez śladu.

Prawdopodobnie w 1894 roku Holmes prowadził interesy wspólnie z niejakim Benem Pitezelem. Wspólnicy nie darzyli się wzajemnie zbyt wielkim zaufaniem i często wybuchały między nimi kłótnie. Wreszcie Holmes uknuł pewien plan, który doprowadził do ujawnienia jego działalności.

Niejaki pan Perry, który niedawno otworzył biuro patentowe, został znaleziony martwy za swym biurkiem. Wszystko wskazywało na to, że śmierć była wynikiem nieszczęśliwego wypadku, doszło bowiem do wybuchu jakiś chemikaliów, którymi Perry najwyraźniej nieumiejętnie się posługiwał. Śledztwo zostało już umorzone, gdy z miejscową policją skontaktował się adwokat nazwiskiem Howe, który twierdził, iż posiada informacje, że Perry był w rzeczywistości Pitezelem, jego klientem. Wiadomość ta dotarła również do towarzystwa ubezpieczeniowego, które niedawno wydało polisę Pitezelowi. Całe zdarzenie miało miejsce w Filadelfii, wdowa po Pitezelu wysłała więc z Chicago przyjaciela rodziny, H. H. Holmesa, by zidentyfikował zwłoki Perry`ego czy też Pitezela. Holmes przybył na miejsce w towarzystwie córki Pitezela, 15-letniej Alice. Nie miał żadnych wątpliwości; ofiarą nieszczęśliwego wypadku był istotnie Pitezel. Odszkodowanie w wysokości 10 tysięcy dolarów wypłacono wdowie.

Wydawało się już, że sprawa została ostatecznie zakończona, gdy towarzystwo ubezpieczeniowe otrzymało list od więźnia nazwiskiem Hedgspeth. Informował on, że śmierć Pitezela jest ukartowanym oszustwem. Hedgspeth poznał Holmesa w więzieniu, gdy ten odsiadywał kilka tygodni, czekając, aż Georgiana załatwi jego zwolnienie. Jak widać, Holmes nie próżnował ani chwili, gdyż właśnie w celi więziennej obmyślił plan wyłudzenia większej sumy od towarzystwa ubezpieczeniowego. Według informacji Hedgspetha, którego rola sprowadzała się do wskazania nieuczciwego adwokata, plan polegał na ubezpieczeniu Pitezela na życie, wyszukaniu zwłok z grubsza do niego podobnych i upozorowaniu wybuchu. Hedgspeth wskazał Holmesowi mecenasa Howe, który później rzeczywiście wystąpił w sprawie. Więzień nie otrzymał jednak obiecanej zapłaty za przysług, dlatego postanowił się zemścić denuncjując go przed towarzystwem ubezpieczeniowym. Tak oto skąpstwo doprowadziło do ujęcia Holmesa – gdyby nie żałował tych paru groszy dla Hedgspetha, ileż jego ukochanych mogłoby jeszcze „zniknąć”…

Towarzystwo ubezpieczeniowe zapewne najchętniej nie uwierzyłoby w informację Hedgspetha, lecz wynajęty detektyw ujawnił pewne fakty, które wskazywały, iż jest ona prawdziwa. W miesiąc później Holmesa odnaleziono w domu jego ojca w Gilmanton i aresztowano. W końcu postanowił przyznać się do winy (rzecz jasna, tylko do oszustwa), twierdząc jednakże, iż Pitezel popełnił samobójstwo.

Wdowa po Pitezelu, przekonana, że jej mąż żyje i ukrywa się, po czym pojawi się, by wraz z nią cieszyć się z wyłudzonego odszkodowania, również przyznała się do udziału w oszustwie. Zeznała też, że po „śmierci” męża Holmes wywiózł troje spośród jej pięciorga dzieci, by podczas nieobecności ojca zamieszkały u pewnej wdowy w stanie Kentucky – nigdy więcej już ich nie zobaczyła.

Wydawało się to zadaniem przekraczającym ludzkie możliwości, lecz pewien detektyw nazwiskiem Geyer podjął się odnalezienia dzieci Pitezela. Po dłuższym czasie poszukiwania dały rezultat, choć nie był on radosny, zwłaszcza dla pani Pitezel: w Toronto znaleziono ciała dwóch dziewczynek, w Indianapolis zaś chłopca. Nie ulega wątpliwości, że Holmes planował również zabicie pozostałej dwójki dzieci i samej pani Pitezel, by zdobyć pieniądze wypłacone przez towarzystwo ubezpieczeniowe. Przeszkodziło mu w tym aresztowanie.

Policja przeprowadziła rewizję w „zamku” Holmesa, ujawniając jego niezwykłe wyposażenie. W pokojach znajdowały się ukryte wizjery oraz rurki gazowe; dopływ gazu regulowano z biura, dzięki czemu Holmes mógł wypełnić gazem każdy pokój, nie ruszając się zza biurka. Niektóre pokoje nie posiadały okien, inne wyłożone były azbestem lub stalowymi płytami. Piętro i parter połączone były z piwnicą przy pomocy szerokich zsypów, w piwnicy zaś znajdowały się różne narzędzia chirurgiczne oraz piec, wystarczająco duży, by można było spalić w nim zwłoki ludzkie.

W sprawie Holmesa najbardziej zdumiewający jest fakt, że wiele osób wiedziało to i owo o jego działalności, nikt jednakże nie poinformował o tym policji. I tak dozorca z sąsiedniego domu zeznał dopiero po aresztowaniu Holmesa, że widział w „zamku” zwłoki Julii Conner. Pewien mechanik nazwiskiem Chopmen również zgłosił się dobrowolnie na wieść o ujawnieniu sprawek Holmesa, by zeznać, że na polecenie tegoż usuwał kiedyś tkanki miękkie ze zwłok trzech osób. Holmes twierdził, że otrzymał ciała z kostnicy akademii medycznej, szkielety zaś zamierza sprzedać studentom medycyny. Chopman otrzymał po 36 dolarów „od sztuki”, jeśli można się tak wyrazić. Jedno ciało należało do mężczyzny, dwa do kobiet. Było to w czasie wystawy światowej, można więc przypuszczać, że owe ofiary po prostu zatrzymały się u Holmesa na nocleg.

Wreszcie pewien znajomy Holmesa, któremu ten się zwierzył, że Gertie Conner zaszła z nim w ciążę, a potem poinformował, iż dziewczyna zmarła przy porodzie w swym rodzinnym mieście, zeznał teraz, że podejrzewał Holmesa o zabicie Gertie. Nie zadał sobie jednak trudu bliższego zbadania sprawy.

30 listopada 1894 roku Holmes został skazany na śmierć za zabójstwo Pitezela. Apelacja została odrzucona. Oczekując na wykonanie wyroku, Holmes pisał pamiętniki na zlecenie jednej z gazet, opisując dokładnie 27 dokonanych przez siebie morderstw, których nigdy mu zresztą nie dowiedziono z powodu zbyt nikłych dowodów. Nie znaleziono zwłok ani jednej spośród tak licznych blondynek, a ponieważ zabójstwo dokonane na Pitezelu wystarczało do skazania, nie objęto aktem oskarżenia morderstw jego dzieci. Później wprawdzie Holmes odwołał wszystko, co napisał, utrzymując, że wymyślił to, „by gazety dostały coś za swoje pieniądze”. Wydaje się jednak, że jego zeznania były prawdziwe.

Holmes został powieszony 7 maja 1895 roku. Tuż przed egzekucją przyznał się do spowodowania śmierci Emily Cigrand i Julii Conner, które miały umrzeć w wyniku nieudanego zabiegu przerwania ciąży.

Kenneth Bianchi

Angelo Buono

Kenneth Bianchi przyjechał do Los Angeles w połowie lat 70. Miał zamieszkać u swojego kuzyna Angelo Buono, który obiecał załatwić mu pracę. Razem zawiązali spółkę, która była początkiem serii morderstw. Porwali dwie 16-latki i zmuszali je do prostytucji w domu Buono. Pierwsze przypadki morderstw zaczęto odnotowywać po ucieczce dziewcząt z niewolniczej niemal pracy. W październiku 1977 roku znaleziono ciało Yolandy Washington. Miała 20 lat i była pierwszą ofiarą. Jej ciało było nagie a przyczyną zgonu było uduszenie. Bianchi zeznał, że zanim ją udusił odbył z nią stosunek na podłodze samochodu.

Do końca listopada 1977 roku znaleziono w Los Angeles ciała jeszcze ośmiu dziewczyn. Media podały do wiadomości publicznej, że na wolności grasuje seryjny morderca, a jego ofiarami są prostytutki. To nie było zgodne z prawdą, ponieważ na początku grudnia okazało się, że kilka z ofiar było studentkami. W trakcie sekcji, zwłok na wewnętrznej stronie ręki jednej z ofiar wykryto dodatkowe odciski palców, które uświadomiły policji, że sprawców było dwóch. Jeden trzymał ofiarę za ręce, a drugi w tym czasie ją dusił. Niepokój mieszkańców Los Angeles wzrósł jeszcze bardziej, gdy przeciekła informacja, iż zabójcami są osoby będące policjantami, lub podające się za stróżów prawa. Ludzie byli oburzeni faktem, że policja nie mogła zapobiec tym morderstwom. Całe miasto było sparaliżowane strachem, a w szczególności młode, samotne kobiety idące do pracy, znajomych czy na zakupy zarówno w dzień jak i w nocy. Ofiary (np. Kristina Weckler 20 lat), były przed śmiercią strasznie torturowane. O Kristinie Bianchi mówi tak: „Dziewczyna miała na głowie torbę, do środka włożyliśmy rurę z nowozainstalowanej kuchenki, a następnie włączyliśmy gaz.” Robili jej też zastrzyki z płynu czyszczącego. Wstrzykiwali go w ręce oraz szyję dziewczyny.

Następnymi ofiarami były dwie dziewczynki (Sonja Johnson 14 lat, Dolores Cepeda 12 lat). Buono i Bianchi, jechali za autobusem którym dziewczynki wracały z centrum handlowego. Musieli udawać policjantów, aby przekonać dziewczynki że są aresztowane. Pojechały z nimi do domu Buono, myśląc, że jadą na posterunek policji. Na miejscu zrobili z nimi to, co z innymi ofiarami, mianowicie zgwałcili, torturowali a następnie udusili. Bianchi zeznał : „Po zamordowaniu jednej dziewczynki, do pokoju została wprowadzona druga. Miała zawiązane oczy i pytała o przyjaciółkę. Powiedziałem jej że już wkrótce się z nią zobaczy.” Gdy druga z dziewczynek już nie żyła, zabrali ciała na wzgórze i tam je porzucili. Na tym wzgórzu, wiele osób wyrzucało śmieci. Znajdowały się tam rozbite kanapy, stare materace, a teraz także ciała dwóch dziewczynek, które znaleziono dopiero po dwóch tygodniach.

Następna ofiara (Lauren Wagner lat 18) była przed śmiercią torturowana w bardzo okrutny sposób. Bianchi i jego kuzyn, z odciętego od lampy przewodu odizolowali dwa cienkie druciki i za pomocą taśmy klejącej przymocowali do rąk dziewczyny. Następnie każdy z nich na przemian wkładał i wyjmował wtyczkę z gniazdka. To za każdym razem powodowało przepływ prądu przez jej ciało, co w znacznym stopniu przyczyniło się do jej śmierci.

W styczniu nie było żadnych morderstw, prawdopodobnie dlatego że matka Angelo Buono przebywała w szpitalu, śmiertelnie chora. Jednak okres bez „żniw” w postaci ofiar trwał tylko do lutego tego samego roku. Tego miesiąca miało miejsce ostatnie (w Los Angeles) morderstwo dusiciela ze wzgórz. Ofiarą była 20-letnia Cindy Lee Hudspeth. Jej ciało znaleziono oczywiście na wzgórzach. Po tym morderstwie Bianchi wyjechał z Los Angeles w pogoni za swoją konkubiną, która uciekła do Bellingham w stanie Washington.

Bianchi od najmłodszych lat chciał zostać policjantem. W rodzinnym mieście próbował dostać się do rezerwy, w Los Angeles natomiast chciał pracować jako detektyw, lecz dopiero w Bellingam został zatrudniony do programu ochrony objazdowej. Miał niezwykły talent do omamiania ludzi. Świadczy o tym m.in. to, iż przekonał władzę ochrony, że posiada ogromne profesjonalne umiejętności, zaprzyjaźnił się z kilkoma policjantami z Bellingham, został komendantem oddziału, zdał egzamin na wydział policji uczelni w Bellingham i dostał się na listę oczekujących na pracę. W styczniu 1979 roku pracując jako ochroniarz uknuł plan zwabienia studentki do pustego domu, którego pilnowała – pod nieobecność gospodarzy – firma w której pracował. Zdobył klucze i postarał się aby wybranego dnia, to on pełnił wartę. Następnie zaproponował Karen Mandie 100 USD wzamian za popilnowanie domu, ponieważ on w tym czasie będzie zajęty czymś innym. Zabronił aby komukolwiek mówiła o tym układzie ponieważ mogłoby to wyjść na niekorzyść firmy. Karen nie chcąc być sama w nocy, zaprosiła do towarzystwa Diane Wilder. Tak więc Kenneth zamiast jednej dziewczyny miał dwie. Karen powiedziała swojemu chłopakowi, że będzie pilnowała domu dla kapitana Bianchi. Kiedy nie wróciła, jej chłopak zadzwonił na policję. Dwaj policjanci pełniący służbę mieli złe przeczucia, chcieli przesłuchać Bianchiego, aby dowiedzieć się czy znał dziewczynę. Zaprzeczył temu i tak zaczęła się cała sprawa. Policja zaczęła szukać samochodu Karin. Jednak jeszcze przed znalezieniem ciał policja uznawała Kennetha Bianchi za głównego podejrzanego. A niedługo potem znaleziono samochód w którym znajdowały się zwłoki dziewczyn, rzucone jedne na drugie jak worki kartofli. U Bianchiego w domu policja znalazła wycinki dotyczące Kaliforni, więc jak mają w zwyczaju, wysłali do innych stanów prośby o jakiekolwiek informacje dotyczące Kennetha. Po otrzymaniu odpowiedzi połączyli wszystko w jedną całość, odcisk dłoni, tablice rejestracyjne, morderstwa z Belingham i Los Angeles. Wszystko to wiązało się z dusicielem. Nie pasowała tylko jedna rzecz, a mianowicie na ciałach ofiar znaleziono włosy z tapicerek wielu samochodów. Jednak gdy policja dotarła do Buono, sprawa się wyjaśniła. Okazało się że, Buono miał warsztat tapicerski i razem z kuzynem wykorzystywali zostawione przez klientów do obicia samochody. Nimi przewozili porwane dziewczyny. Dusiciele zostali ujęci.

W marcu 1979 roku pewien doktor, po zbadaniu Bianchiego stwierdził iż ten, może posiadać podwójną osobowość. Kenneth utrzymywał, że morderstwa popełnił Steve, jego druga osobowość. Bianchi nienawidził Steve`a, a dziewczyny zabił ponieważ też ich nienawidził. Doktor powiedział mu że przecież ich nie znał, to jak mógł je nienawidzić. A on na to, że Steve je znał. Stan Kennetha był trochę podobny do rozdwojenia jaźni, ale wykorzystywanie podwójnej osobowości było dla niego wygodne, ponieważ pozwalało odsunąć prawdziwego Kennetha od wizerunku złego człowieka, którym niewątpliwie był. Podczas rozmów z lekarzami podawał czasami sprzeczne szczegóły dotyczące morderstw. Policja próbowała nakłonić go do przyznania się do morderstw oraz do zeznawania przeciwko Angelo Buono, w zamian miał uniknąć kary śmierci. Podczas procesu Bianchi powiedział:

„Nie potrafię złagodzić bólu jaki zadałem innym, nie spodziewam się też przebaczenia, które pomogłoby mi żyć z tym co zrobiłem. Przyjmuję odpowiedzialność za swoje czyny. Zrobię też wszystko, aby pomóc w skazaniu Angelo Buono.”

Kenneth Bianchi został skazany na karę dożywotniego pobytu w więzieniu za morderstwo pierwszego stopnia. Po tym miał uczestniczyć w procesie Angelo, ale zamiast tego próbował przekonać świat że nie jest mordercą, a jego zeznania zostały na nim wymuszone. W tym czasie miały miejsce kolejne wydarzenia. Bianchi zaczął się spotykać w więzieniu z więźniarką domu poprawczego Veronicą Campton. Usiłował w niej zasiać wątpliwość co do jego winy. Wpadł na pomysł, który mógł być jego przepustką do wolności. Chciał aby skopiowała jego morderstwo, a w ten sposób udowodnić wszystkim, że prawdziwy morderca jest na wolności a on – niewinny – został osądzony i skazany. Zanim poleciała do Belingham trochę wypiła i wzięła jakieś pigułki. W przebraniu próbowała udusić jakąś kobietę, lecz została zatrzymana. O winie Bianchiego przekonała się dopiero jakiś czas potem. Kiedy chciała dowiedzieć się dlaczego, Kenneth zapytał się jej czy jako dziecko nie miała takiego pragnienia aby wejść do sklepu, wziąć to na co ma się ochotę i wyjść bez płacenia – odpowiedziała twierdząco. On miał tak samo, tylko dotyczyło to dziewczyn spotkanych przypadkowo na ulicy, a nie towaru w sklepie.

Listopad 1981 roku – początek najdłuższego procesu świata (dwa lata i dwa dni). Bianchi był świadkiem przez 6 miesięcy. Angelo Buono nie dostał kary śmierci, ponieważ byłaby ona niesprawiedliwa w stosunku do dożywocia Kennetha Bianchi. Jest on socjopatą, który myśli, że świat należy do niego. Zapytany o morderstwa, powiedział że miał powody aby ich dokonać. Stwierdził też, że jego morderstwa dzielą się na trzy kategorie. Pierwsza to ukaranie samego siebie, druga to podniecenie seksualne wywołane świadomością zakończenia aktu miłosnego morderstwem, a trzecia to fakt, że umarli, z całym szacunkiem dla dziewczyn – jak stwierdził – nie opowiadają bajeczek.

„Zabił osiem kobiet – przemoc i seksualność są dla niego jednym.”

Michael Ross

Pierwszą zamordowaną była Tammy L. Williams (lat 17), jej ciało odnaleziono 29 lipca 1982 roku. Świadek widział jak szamotała się z jakimś mężczyzną – potem dziewczyna zginęła. Drugą ofiarą była Debra Smith Taylor (lat 23), odnaleziona 30 października 1982 roku. Około północy widziano ją w parku kilka kilometrów od miejsca gdzie zamordowano Tammy L. Williams – jej ciało znaleziono na dnie wyschniętej rzeki. Kolejną ofiarą była Robin Dawn Stavinski (lat 19), odnaleziona 23 listopada 1983 roku. Zgwałcił ją i podobnie jak poprzednim dziewczynom kazał położyć się na brzuchu. Mówił, że zwiąże ją i puści wolno – następnie udusił ofiarę od tyłu. Czwartą i piątą ofiarą były dwie dziewczyny April Brunais (lat?) i Leslie Shelley (lat 14), odnalezione 28 kwietnia 1984 roku. Łapały autostop nieopodal miejsca gdzie mieszkał Ross. Wcześniej uciekły z domu i postanowiły w końcu wrócić do rodziców. Ross zabrał dziewczyny swoim samochodem, chciały aby podrzucił je na stację benzynową, kiedy minął stację jedna z dziewczyn wyciągnęła nóż kuchenny. „Byłem tak zaskoczony, że niemal wypadłem z drogi nie wiem co jej powiedziałem, ale przestraszyła się i oddała mi nóż.” Ross zawiózł dziewczyny w ustronne miejsce i związał szmatą, która leżała z tyłu. Wsadził Leslie do bagażnika a April wyciągnął z samochodu i zgwałcił. Potem ją zabił i posadził na przednim siedzeniu samochodu. Kiedy zamordował April dokładnie w ten sam sposób co poprzednie dziewczyny (przekręcił ją na brzuch i udusił), otworzył bagażnik i powiedział Leslie, że jest mu przykro, ale musi ją zabić. Wyciągnął ją z bagażnika a następnie udusił tą samą metodą. „Śmierć tej najmłodszej, Leslie Shelley, martwiła mnie najbardziej. Może dlatego, że była taka mała i nie opierała się. Ale sposób w jaki ją zabiłem był chyba najbliższy moich fantazji.” Michael Ross przyznał się do dwóch morderstw, pierwsze popełnił w czasach studiów na Cornell. „Zauważyłem ją gdy szła poboczem drogi, poszedłem za nią chwyciłem i wyciągnąłem nad brzeg stawu – tam ją zgwałciłem i udusiłem, a ciało wrzuciłem do stawu.”

Ross został schwytany po zabójstwie ostatniej ofiary w Conecticat. Była nią Wendy Baribeault (lat 17), jej ciało zostało odnalezione 16 czerwca 1984 roku. Ross wracał do domu samochodem, w tym samym kierunku w którym szła poboczem ruchliwej drogi, była około czwarta po południu. Zjechał na pobocze, wyszedł z samochodu i zaczął z nią rozmawiać, próbując przekonać, żeby pojechała z nim na piknik. „Tamtego dnia miałem pracować z kolegą, po południu zadzwonił i powiedział, że jest chory. Mieliśmy odwiedzić kilka mieszkań, ale powiedział mi, że nie może jechać. Zatrzymałem się przed sklepem papierniczym i kupiłem kilka rzeczy. O wpół do czwartej byłem już w drodze do domu. Szła poboczem, zatrzymałem się, wysiadłem z samochodu – potem zgwałciłem ją i zabiłem.” Czekał dopóki nie dotrą do miejsca gdzie nie ma samochodów, następnie wciągnął dziewczynę do lasu, pobił i zdarł z niej ubranie, następnie zgwałcił. „Miałem na sobie trzyczęściowy garnitur, było zupełnie widno. Musiało mnie widzieć przynajmniej dziesięć osób, bo tuż obok przejeżdżały samochody.” Po zgwałceniu dziewczyny kazał jej przekręcić się na brzuch i udusił ją od tyłu. „Zgwałciłem ją i zamordowałem – to nie było przyjemne. Myślę, że nie ma czegoś takiego jak przyjemny gwałt.” Potem przeciągnął ofiarę kilka metrów dalej i przykrył ciało kamieniami. Detektyw Michael Malchik jako doświadczony policjant (badał sprawy ponad stu zabójstw), wiedział, że mordercy chcą jak najszybciej opuścić miejsce zbrodni. Aby się nie ujawnić i nie narazić na schwytanie. To i kilka innych okoliczności sprawiło, że doszedł do wniosku, iż Ross mieszka gdzieś w pobliżu. Tak też było, dom Rossa znajduje się około pięciu kilometrów od miejsca, gdzie porzucił ciało Wendy. Po tej sprawie Michael Ross został schwytany i przyznał się do zabójstw wszystkich kobiet. „Kiedy ją zaatakowałem, nie panowałem nad sobą, nie byłem w stanie przestać – mówię tak dlatego, że pamiętam ten moment. Kiedy już nie żyła nie czułem niczego szczególnego, wiedziałem co się dzieję i wszystko obserwowałem – ale to było jak oglądanie starego filmu. Gdy byłem w podstawówce puszczali te filmy tyle razy, że wszystko zaczęło mi się mieszać. Nie mówię, że to nie byłem ja, że mam rozdwojenie jaźni albo coś podobnego. Byłem tam i zabiłem ją, ale nie miałem świadomości w stu procentach.” Michael Ross twierdzi, że cierpi na niekontrolowane porywy agresji seksualnej. „Duszenie kogoś nie przypomina tego co oglądacie w telewizji. Kiedy próbowałem udusić Wendy, wkładałem w to dużo siły, ale nie chciała umrzeć. Musiałem rozluźnić uchwyt, żeby rozprostować palce. Potem zacząłem dusić ją znowu – dopóki nie przestała oddychać, a kiedy ją na chwilę puściłem zaczęła się wić i charczeć. Masz skurcze w rękach i nie udusisz nikogo tak szybko jak to robią w telewizji – 15 sekund i facet nie żyje. Większość prób duszenia to kilka podejść, musisz poruszać rękami dookoła – w przypadku tej Stavinski robiłem to trzy razy. Lekarz skomentował, że to była jakaś szalona siła. Pamiętam, że użył dokładnie tego słowa – szalona. I to mnie bardzo ubawiło, bo facet nie wiedział jak to się robi.”

Gdy Michael Ross ukończył uczelnie w Cornell, wyjechał do Północnej Karoliny, gdzie dostał swoją pierwszą posadę. Wciąż jednak podążał tą samą drogą. „Moja dziewczyna przyjechał do Północnej Karoliny, żeby mnie odwiedzić. Wracała do domu więc podrzuciłem ją na lotnisko. Po raz kolejny jej wizyta nie była zbyt udana i byłem podenerwowany. Widziałem tą kobietę jak szła z wózkiem drogą, zjechałem na pobocze ustawiłem się za budynkiem i czekałem aż wejdzie na podjazd. Zauważyła mnie, chwyciłem ją i powiedziałem, że jeśli nie zrobi tego co zechcę rozwalę głowę jej dziecka o ścianę – to dość ważne, nigdy nie rozumiałem dlaczego kobiety mi się nie opierały. Nie jestem wielkim silnym facetem, a mimo to żadna z moich ofiar nie próbowała ze mną walczyć. Zgwałciłem ją potem zacząłem dusić i zostawiłem umierającą, to że przeżyła nie ma nic wspólnego ze mną – taka była wola Boga.” Ross był przerażony, gdy obudził się następnego ranka i przeczytał w gazecie, że kobieta doczołgała się z dzieckiem do pobliskiej drogi i zatrzymała samochód – tylko dzięki temu przeżyła.

„Kiedy byłem z jedną kobietą zabiłem cztery osoby, potem miałem związek z inną i nie zabiłem nikogo. Zgwałciłem wprawdzie kobietę, ale nie zamordowałem jej. Potem znów zmieniłem partnerkę i zabiłem kolejne cztery osoby. Tak więc istniał bezpośredni związek między moimi partnerkami a mordowaniem. Mówili mi, że nie byłbym wstanie zabić osoby z którą jestem, kocham ją i potrzebuję jej, aby czuć się dobrze. Więc rozładowuję złość na kimś obcym, kimś kogo nie znam i z kim nie jestem blisko.”

„CYTATY”

MICHAEL ROSS

„Kiedy już nie żyły, pamiętam, że pierwsze co czułem, to jak mocno wali mi serce. Drugim wrażeniem był ból, bolały mnie ręce od duszenia, zawsze robiłem to rękami, a potem przychodziło trzecie uczucie – strach. Seryjni mordercy lubią dusić ofiary, to chyba najpopularniejsza forma zabijania. Śmierć jest bardziej rzeczywista i nie taka szybka. Po każdym morderstwie wmawiałem sobie, że już tego nie zrobię. Nie mogły nic powiedzieć, ani zrobić – to ja kontrolowałem sytuację, były martwe już kiedy je zobaczyłem. Myślę, że nigdy nie czułem większej … nie wiem jak to nazwać? Nie chcę powiedzieć przyjemności albo podniecenia. Nie potrafię opisać co wtedy czułem, ale na pewno to wrażenie nie byłoby tak silne, gdybym kogoś zadźgał lub zastrzelił. Kiedy byłem młodszy moje fantazje nie były związane z przemocą, nie wiem czy były normalne, ale nie myślałem o okrucieństwie. Pamiętam, że marzyłem o tym jak porywam kobiety, zabieram je do mojej kryjówki. A one zakochują się we mnie i nie chcą odejść – jak w Jamesie Bondzie. Kiedy byłem już w collegu, moje marzenia stały się bardziej okrutne, wtedy zacząłem myśleć o gwałtach. Śledziłem kobiety do ich domów i czułem dreszcze kiedy widziałem, że są przerażone – to mnie podniecało. Potem zgwałciłem pierwszą dziewczynę – to było w Cornell, następną już zgwałciłem i zabiłem. Nie jestem jakimś super zabójcą osiem osób to nic wielkiego, są o wiele lepsi ode mnie. Czułem się jakbym stał nad przepaścią, jak mucha, która powoli zsuwa się do pułapki, byłem na krawędzi, można mnie było zepchnąć bez wysiłku. To było przerażające, ale nie jestem już taki, teraz jestem bardzo sympatyczny. Jeśli nadarzyłaby się odpowiednia okazja, zabiłbym z łatwością. Do tych zabójstw przyczyniły się moje osobiste problemy – po prostu wybuchłem, tak bym to określił. Czułem, że żyje pod presją i coś pociągnęło za sznurek. Każdy uzbrojony ładunek wybuchowy ma swój zapalnik. Przez problemy w związkach z kobietami odczuwałem coraz większe napięcie i kiedy zauważyłem, że są bezbronne – to był dla mnie sygnał, wtedy zabijałem. Zabijałem je, bo nie były dla mnie żywymi ludźmi – musiałem to robić. Myślicie pewnie, że gdy się kogoś zabije jego twarz postanie wam na zawsze przed oczami i nie będziecie mogli się jej pozbyć. Nigdy czegoś takiego nie miałem, jedyne twarze jakie widziałem, to te w gazetach, kilka dni później. Oglądałem zdjęcia z cyklu ktokolwiek widział tę dziewczynę – dopiero wtedy o nich myślałem. Jeśli ktoś zatrzymałby mnie po zabójstwie i kazał wybrać twarz ofiary z dwunastu zdjęć brunetek i blondynek nie byłbym w stanie tego zrobić, nawet bezpośrednio po morderstwie – nie umiałbym tego zrobić. Nie chcę powiedzieć, że nie mam wyrzutów sumienia, po prostu to nie było dla mnie rzeczywiste. Wiem, że to brzmi strasznie, ale nie traktuję tego jak zabójstwa. Gdy mówię, że nie mam wyrzutów sumienia, to nie znaczy, że nie żałuję tego co się stało i nie chciałbym ich wskrzesić. Po prostu nie pozwalam, żeby torturowały mnie obrazy samego morderstwa lub tego co robiłem tym kobietom, zanim je zabiłem. Cierpię na schorzenie psychiczne zwane sadyzmem seksualnym. Sądzę, że jest to po części efekt zaburzeń psychicznych, a po części tego jak zostałem wychowany. Największe podniecenie przynoszą mi myśli o duszeniu kobiet. Kiedy mnie tu przywieziono, przeżywałem wszystkie te morderstwa na nowo – robiłem to wielokrotnie. Kiedy miewałem gorsze okresy to trwało całymi tygodniami, przeżywałem te sceny wiele razy dziennie i masturbowałem się tak często, że miałem rany. Wykorzystywałem je i poniżałem dla własnej przyjemności – to się musiało kiedyś skończyć. To, że jestem na bloku śmierci, miało być dla mnie karą, ale dla niektórych z nas śmierć nią nie jest – karą jest samo życie.”

ANNE COURNOYER
(KURATOR SĄDOWY MICHAELA ROSSA)

„W jednej chwili jest bliski płaczu, a zaraz potem zaczyna sadystycznie, czy też nerwowo chichotać. Nie wiem co się dzieje, może to nerwy, a może rozmowa o tym, co sprawia mu przyjemność. Widuję Michaela Rossa codziennie i uważam, że jest bardzo wyrachowany. Wszystko co mówi lub robi jest dokładnie przemyślane – właśnie przez to jest taki niebezpieczny. Z czasem psychika Michaela Rossa uległa zmianie. Kiedyś złożył do sądu prośbę o kastrację z powodu niekontrolowanych impulsów seksualnych. Twierdził, że jest zamknięty i zupełnie nie daje sobie z tym rady.”

DETEKTYW MICHAEL MALCHIK
(ARESZTOWAŁ ROSSA 28 CZERWCA 1984 ROKU)

„Gdy się na niego popatrzy jest zupełnie nijaki, a już na pewno nie groźny. Ma dobry charakter i ładnie się wysławia. Gdy go aresztowaliśmy wielu jego znajomych było zszokowanych. Pracował jako agent ubezpieczeniowy i miał dobry kontakt z ludźmi. Nikt nie podejrzewał, że jest w stanie popełnić tak ohydne zbrodnie. Nie było w nim nic przerażającego, żaden z jego znajomych nie był w stanie dostrzec jego ciemnej strony. Ukrywał to doskonale do chwili gdy zaczął atakować te bezbronne dziewczyny kiedy tylko miał na to ochotę. Najbardziej przerażające w Michaelu Rossie jest to, co on sam mi powiedział; Mike jeśli byś mnie nie złapał na pewno zabijałbym dalej. Powiedział, że jest mu przykro, ale tylko dlatego – że został złapany. Miałem do czynienia z wieloma przestępcami, jeśli ktokolwiek zasługuje na karę śmierci, to właśnie Michael Ross. I myślę, że jeśli ktoś by go o to zapytał, byłby tego samego zdania.”

C. ROBERT „BULLDOG” SATTI SNR.
(PROKURATOR STANOWY CONNECTICUT)

„Moje pytanie do przysięgłych brzmiało. Czy uważają to za sprawiedliwe, że żołnierz zabija na wojnie, a policjant w trakcie wykonywania swoich obowiązków – czy osoba, która kogoś zabija musi być niezrównoważona psychicznie?. Oczywiście większość ławników odpowie na to pytanie – nie. Jest wielu ludzi, którzy mają problemy psychiczne ale w świetle naszego prawa nie jest to żadna okoliczność łagodząca. Być może jest sadystą seksualnym, i co z tego?. To nie usprawiedliwia, ani tego co zrobił, ani też nie stanowi żadnej okoliczności łagodzącej, która mogłaby wpłynąć na zasądzenie wyroku łagodniejszego niż kara śmierci.”

„Lubił zabijać kobiety, bo skrzeczały jak kury gdy zadawał im śmierć”

Kenneth McDuff

Rodzice Kennetha mieli pralnię w Rosebud, małym miasteczku w Texasie, do którego przenieśli się w 1955 roku. Interes dobrze się kręcił, więc dzieciaki McDuffów miały to, czego tylko zapragnęły. Młody Kenneth jeździł ulicami strzelając do skrzynek na listy i zwierząt sąsiadów. Nauczycielka w szkole, do której uczęszczał, nie mogąc sobie z nim poradzić, poprosiła o pomoc panią psycholog, jednak ta po trzech dniach nieudanych prób nawiązania kontaktu z Kennethem, dała za wygraną. McDuff zaczynał jako włamywacz. W latach 60 okradł wiele domów, za co został osadzony w zakładzie karnym. Dopiero wtedy rozpoczął „karierę” seryjnego mordercy. W tym czasie rodziców McDuffa dotknęły liczne nieszczęścia. Starszy syn został zastrzelony przez męża swojej kochanki, a córka została kaleką na całe życie w wyniku wypadku.

Kenneth swoje pierwsze morderstwo popełnił 6 sierpnia 1966 roku. Tego dnia udał się do Marlin, aby spotkać się z przyjacielem Royem Dale Greenem. Razem udali się do Forth Worth. jak się okazało w późniejszym czasie, Kenneth powiedział Royowi, że chce kogoś zabić. W mieście zobaczyli troje nastolatków (Edna Sulliwan 16 lat, Robert Brand 17 lat i jego o rok młodszy kuzyn, Mark Dunnam). Gdy podjechali bliżej, Kenneth wyciągnął pistolet ze skrytki i podszedł do ich auta. Chłopcom kazał wejść do bagażnika, a dziewczynie usiąść na tylnim siedzeniu. Razem z Royem, wielokrotnie zgwałcił dziewczynę. Po całym zajściu zastrzelił chłopców, dziewczyna nie podzieliła ich losu, gdyż „nie starczyło” dla niej kul. Wyciągnął ją z samochodu i przeciągnął przez żwirową drogę. Jedyną bronią jaką znalazł pod ręką był kij od miotły. Złapał go i uderzył nim z całych sił w gardło dziewczyny łamiąc jej kark i powodując uduszenie. Następnie wraz z Royem odjechali. Sprawa została rozwiązana dzięki Greenowi, który za pomoc w śledztwie został skazany tylko na trzynaście lat więzienia, Kenneth natomiast dostał karę śmierci. Roy Dale Green wydał Kennetha bez skrupułów, twierdząc przy tym że gdyby tamten miał okazję pozbyłby się także i jego. Niestety w 1972 roku sąd zniósł w niektórych stanach karę śmierci uznając ją za niesprawiedliwą. W przypadku naszego „bohatera” została ona zmieniona na dożywocie. Wtedy McDuff rozpoczął batalię zmierzającą do jego wyjścia na wolność. W tamtych czasach w Texasie panowała wielka swoboda w przepisach dotyczących zwolnień warunkowych. Niewiadomo było czy dożywocie oznacza 20, 30 czy 40 lat. McDuff bardzo chciał wyjść na wolność, składał podania o zwolnienie warunkowe, jedno po drugim. Za każdym razem dostawał odmowną odpowiedź, lecz nie poddawał się i wreszcie w 1990 roku, po odbyciu bardzo krótkiej kary, wyszedł na wolność. Okoliczności jego zwolnienia były podejrzane. Tak czy inaczej był wolny. Wszystkich mieszkańców Rosebud ogarnęła panika i strach gdy dowiedzieli się o jego wyjściu, ponieważ każdy pamiętał jeszcze groźby skierowane pod adresem sędziego i jego rodziny. McDuff oczywiście pojawił się w miasteczku, zatrzymał się na głównej ulicy, zaatakował jakiegoś przechodnia nożem i uciekł. Kilka razy pojawił się też w jednej z miejscowych spelunek, ale nigdy podczas tych wizyt nie został ujęty. Kenneth chciał zabijać, prawdopodobnie więc dlatego zapisał się do Stanowego Technikum w Texasie i zamieszkał w akademiku. Miał 43 lata, lecz przebywał z 18-latkami i zachowywał się jak oni. Przebywał na zwolnieniu warunkowym i musiał udowodnić, że chce pracować. Twierdził, że interesuje go handel, zapisał się więc do szkoły handlowej. Rozpoczął nowe życie, ale nadal był seryjnym mordercą. 43-letni mężczyzna o mentalności nastolatka. Okazało się, że szkole nawiązał podejrzane znajomości, miał kontakt z narkotykami i wykorzystał okres nauki do popełnienia kolejnych przestępstw.

15 października 1991 roku zaginęła 21-letnia Regina Moore. Do tej pory nie udało się odnaleźć dziewczyny. Ani żywej, ani martwej. McDuff twierdzi, że nie wie co się z nią stało. „Byłem tylko jej chłopakiem”- twierdzi. Detektyw zajmujący się sprawą zaginięcia Reginy twierdzi inaczej. „Ta dziewczyna była prostytutką i Kenneth ją znał. Pewnej nocy przyjechał po nią swoją ciężarówką. Podczas jazdy, w samochodzie coś się wydarzyło. McDuff wpadł w furię, dziewczyna chciała wysiąść. Na drodze stała blokada policyjna. Policjanci spostrzegli jadącą ciężarówkę z próbującą się z niej wydostać dziewczyną. Ta, gdy tylko ich ujrzała zaczęła wołać o pomoc i kopać przednią szybę. Stłukła ją, lecz i tak nie zdążyła uciec. Policjanci musieli odskoczyć na bok gdy McDuff omijał blokadę, lecz zaraz zaczęli pościg. Niestety po chwili ciężarówka zniknęła im z oczu w jakiejś bocznej uliczce. Znaleźli ją później, lecz niestety nie było w niej śladu dziewczyny i Kennetha. Samochód był dokładnie wyczyszczony. Matka Reginy Moore Barbara Carpenter powiedziała „McDuff musi powiedzieć gdzie ona jest. Nie proszę o nic więcej.”

Pod koniec 1991 roku McDuff często pojawiał się w Ostin, aby kupić albo co bardziej prawdopodobne ukraść narkotyki. Czasami pojawiał się tam z Hankiem Worly. Pewnej nocy, podczas takiej wspólnej wyprawy, Kenneth zauważył w myjni samochodowej dziewczynę (Collen Reed 28 lat) w swoim typie. Jej widok wyzwolił w nim jakiś zwierzęcy instynkt. Zaczął zachowywać się jak zwierzę, które zwęszyło ofiarę. Podjechał bliżej i zaparkował samochód obok dziewczyny myjącej samochód. Kazał Worleyowi zostać w pojeździe, a sam poszedł do dziewczyny. Chwycił ją za gardło i podniósł do góry. Kopała i krzyczała, ale on nie zwalniając uścisku zaniósł ją do samochodu. Kazał Hankowi ruszyć, a on wraz z dziewczyną usiadł z tyłu. Worley miał jechać do domu rodziców McDuffa, który był oddalony od Ostin o jakieś 60-70 mil. W czasie jazdy McDuff zgwałcił swoją ofiarę. Collen próbowała wydostać się z samochodu, ale bezskutecznie. Na dodatek to jeszcze bardziej rozwścieczyło oprawcę. Uderzył dziewczynę, związał jej z tyłu ręce i zaczął tortury. Zapalił papierosa i przypalał jej skórę. Krzyczała z bólu i błagała, McDuffa o litość, a Worleya o pomoc. To trwało ok. 1h, aż cała trójka znalazła się przed domem rodzinnym Kennetha. Mimo tego, że była grudniowa noc, to dziewczyna była naga. McDuff nie zaprzestał tortur, mimo tego że krzyki dziewczyny mogli usłyszeć jego rodzice. Ale na nieszczęście dziewczyny, nie usłyszeli. Następnie położył dziewczynę na masce samochodu i z całych sił uderzył w głowę. Rozległ się trzask, jak podczas łamania drzewa. Dziewczyna leżała bez życia, ale Kenneth aby sprawdzić czy nie żyje przypalił ją jeszcze kilka razy papierosem. Następnie wrzucił do bagażnika jak worek kartofli. Więcej jej nie widziano. Podczas przesłuchań Worley przyznał się że razem z McDuffem zgwałcił Colleen Reed.

Następną ofiarą McDuffa była prostytutka Valencia Kay Joshua, którą ostatni raz widziano w akademiku gdy poszukiwała McDuffa. Jej ciało znaleziono miesiąc później w płytkiej mogile w lasku za miasteczkiem uniwersyteckim. Kolejna była Melisa Northrup, żona Arrona Northrupa z którym Kenneth pracował w Quik Park. Melisa zniknęła 1 marca, a jej ciało znaleziono po 57 dniach od zniknięcia, na opustoszałych terenach, niedaleko miejsca jej zniknięcia. Ciało wrzucono do wody prawdopodobnie w dniu jej zniknięcia. To morderstwo, było najbardziej bestialskim z wszystkich, jakie dokonał McDuff, ponieważ Melisa nosiła pod sercem maleńką istotkę. 30 metrów od miejsca w którym znaleziono ciało, stał porzucony samochód Kehhetha. On sam zbiegł do Texasu. Aby przyśpieszyć ujęcie zbiega, podano jego rysopis producentom programu, dzięki któremu udało się złapać wielu przestępców. McDuff znajdował się obecnie w Kansas City i był tam zatrudniony jako kierowca śmieciarki. Po obejrzeniu tego programu, inny pracownik firmy przewozowej zaczął podejrzewać, że posługujący się innym nazwiskiem, McDuff jest poszukiwanym mordercą. Wahał się przez jakiś czas, aby upewnić się w swoich podejrzeniach ale wreszcie pewnego dnia zadzwonił na policję. Dzięki temu McDuff zastał ujęty podczas pracy w Kansas City.

W lutym 1993 roku „miotlarz” Kenneth McDuff został skazany na karę śmierci, poprzez uśpienie zastrzykiem. Egzekucja miała zostać wykonana w więzieniu w Huntsville. McDuff przed czekając na wykonanie wyroku stwierdził: „Warunki w więzieniu nie są dobre, a ja nie mogę liczyć na zwolnienie. Uśpienie wydaje się lepsze niż obecna, licha egzystencja”. Matka jednej z ofiar prosiła , aby McDuff przed egzekucją powiedział jej gdzie jest ciało jej córki, ponieważ ona chce jeszcze zanim umrze godnie ją pochować. Detektyw prowadzący sprawę McDuffa powiedział że słowo sadysta, zostało stworzone specjalnie dla Kennetha.



Bogdan Arnold

Bogdan Arnold urodził się w 1933 roku, w Kaliszu. Pochodził z zamożnej rodziny inteligenckiej. Mając niespełna 18 lat, zawarł pierwszy związek małżeński (nieco więcej danych o młodości Arnolda zawiera przedstawiona dalej opinia biegłych). Rozpadł się on z powództwa małżonki. Przyczyną było nadużywanie alkoholu przez Arnolda i znęcanie się nad żoną. Wówczas, Bogdan przez jakiś czas żył w konkubinacie. Partnerka urodziła mu dziecko. Związek rozpadł się z tych samych powodów, co małżeństwo. Dwa kolejne związki małżeńskie, spotkał ten sam los. Przyczyna zawsze ta sama – brutalność.

Od 1960 roku zamieszkał w Katowicach. Cieszył się tam stosunkowo dobrą opinią, pochodzący z tzw. dobrej rodziny, rozwiedziony i samotny. W pracy nie sprawdzał się, choć był dobrym fachowcem. Często przychodził do niej w stanie nietrzeźwym i lekceważył swoje obowiązki. Tym samym, często musiał zmieniać pracę. Raz był karany za kradzież. Został skazany na karę więzienia w zawieszeniu. Kilka razy karany był również za uchylanie się od płacenia alimentów (miał troje dzieci).

Istotne tutaj wydarzenia z życia Arnolda, odtworzono 8 czerwca 1967 roku po doniesieniu na milicję, następującej treści: „Zza drzwi mieszkania nr 9 wydobywa się trudny do wytrzymania fetor. Szyby oklejone są papierem, a okna po zewnętrznej stronie obsiadły roje much”. Na miejsce udał się patrol milicji. Wezwano również straż pożarną. Nie chcąc wyłamywać drzwi, jeden ze strażaków wszedł na dach, a stamtąd, opuszczając się po linie, odblokował toporkiem okno. Po odkryciu przyczyny fetoru, wycofał się. Do wnętrza mieszkania wkroczyła milicja:

„Pod parapetem leżały ludzkie zwłoki w stanie daleko posuniętego rozkładu. W łazience stała duża drewniana skrzynia murarska obita cynkową blachą. W jej wnętrzu ujawniono kilka ciał. Nie mogliśmy określić płci, ani nawet liczby zwłok. W cuchnącej, rozkładającej się ludzkiej tkance ruszały się tysiące larw, poczwarek, owadów. Spod wanny wystawało owinięte w gazetę podudzie. Weszliśmy do kuchni. Na piecu stał garnek. Wiedzieliśmy już, co będzie w środku… na powierzchni gara pływała rozgotowana ludzka głowa. Na stole tykał budzik. Obok niego leżał mokry pędzel do golenia. Nie mieliśmy wątpliwości, że tutaj cały czas ktoś mieszkał”.

W schowku znaleziono drewnianą skrzynię obitą blachą. Była ona przykryta szczelnie ceratą i dodatkowo stała na niej skrzynia od tapczanu. Jak się można domyślić, wewnątrz była również odrażająca masa i części ludzkich szkieletów. Znaleziono także dwie czaszki. Obok wanny leżały zawinięte w gazetę dwie kości lewego podudzia, zaś w kotle do prania bielizny znaleziono następną głowę. Po mieszkaniu porozrzucana była także duża ilość damskiej bielizny, ubrań i torebek.

Ustalono, kim był najemca. Sprawa była o tyle łatwa, iż milicja wiedziała, kogo szukać. Zresztą Bogdan Arnold tylko początkowo ukrywał się. Później, sam się ujawnił. 14 czerwca zgłosił się do portierni Zakładów Cynkowych informując, kim jest. Po chwili został aresztowany.

8 czerwca, kiedy milicja dokonywała rewizji mieszkania, stał pod kamienicą wśród tłumu. Wracał wtedy z pracy i gdy zobaczył, że odkryto zwłoki, zbiegł. Kupił kilka win i pojechał na hałdy węglowe do Wełnowca. Chciał popełnić samobójstwo lecz, jak później zeznał w śledztwie, zerwał się sznur. Przyznał się do zamordowania czterech kobiet, których ciała znaleziono w mieszkaniu i jeszcze jednego usiłowania zabójstwa. W tym miejscu, należy odtworzyć przebieg wydarzeń.

1. Maria B. (ok. 30 lat). Pierwszego morderstwa dokonał 12 października 1966 roku. W barze „Kujawiak”, w Katowicach przy ul. 27 Stycznia poznał Marię B., nigdzie nie pracującą, trudniącą się prostytucją i sutenerstwem. Pili razem, a potem Bogdan zaprosił ją do mieszkania, bo jak wyznała, nie miała gdzie spać. W trakcie spożywania kolacji, jak wynika z zeznań Arnolda, kobieta prowokowała go odsłaniając piersi i uda. Odebrał to jako propozycję odbycia stosunku płciowego. Kiedy próbował ją pocałować, zażądała 500 złotych. Arnold zdenerwował się i kazał jej wyjść. Powiedział, że nigdy nie płacił i płacić nie będzie za seks, ale Maria B. podarła na sobie odzież, zadrapała się w policzek i powiedziała, że narobi mu burdy i zabierze go milicja, po czym chciała wyjść:

„Nie chcąc dopuścić do skandalu podszedłem do niej, kopnąłem w okolicę zginania się kolan, wskutek czego B. zachwiała się. Ja chwyciłem ją przedramieniem od tyłu za szyję i rękę tę zacząłem zaciskać. Ponieważ B. broniąc się zadrapała mnie w okolicę nadgarstka, pod wpływem bólu chwyciłem leżący na kuchence młotek murarski, którym uderzyłem ją dwa lub trzy razy w głowę i poczułem, że jej ciało wiotczeje. Położyłem ją na tapczanie i spostrzegłem, że nie żyje. Byłem tak zdezorientowany, że nie wiedziałem co robić i postanowiłem wyjść na miasto. Obawiając się jednak, że ktoś odkryje zwłoki, schowałem je do tapczanu.

Przez trzy dni chodziłem pijany, a po trzech dniach, postanowiłem zrobić z tym porządek. W tym celu zabrałem z zakładu pracy gumowe rękawice i pyłochronną maseczkę. Początkowo chciałem palić części zwłok, ale nie miałem węgla, a przy drzewie to nie szło. Otworzyłem więc przy pomocy noża kuchennego jamę brzuszną, skąd wyjąłem wszystkie wnętrzności, które krajałem na kawałki i spuszczałem otworem kanalizacyjnym znajdującym się w moim mieszkaniu, zaś same zwłoki umieściłem w skrzyni drewnianej obitej od wewnątrz blachą. Dla przyśpieszenia rozkładu zwłok chciałem kupić sodę kaustyczną, ale nie mogłem jej nigdzie dostać, wobec czego kupiłem około dziesięciu paczek chloru. Rozpuściłem go i zalałem gorącą wodą. W ten sposób zapobiegłem dalszemu rozkładaniu się zwłok i tak leżały one w tej skrzyni, aż do następnego morderstwa… Obciętą głowę włożyłem do garnka z ciepłą wodą. Nie mogłem znieść tego widoku, dlatego poszedłem się napić do baru. Kiedy wróciłem, postawiłem kociołek na elektryczny grzejnik. Zasnąłem. Po obudzeniu stwierdziłem, że zawartość kociołka zagotowała się”.

2. Ludmiła G. (…). Był 22 październik 1966 roku. Zaledwie kilkanaście dni wcześniej zginęła pierwsza ofiara. Kolejnej, udało się uciec. Ludmiła wybiegła z klatki schodowej kamienicy przy ul. Dąbrowskiego 14 wprost na ulicę. Miała podarte ubranie, a ręce związane drutem. Z jej zeznań wynikało, że najpierw sprawca dusił ją ręcznikiem, potem podarł ubranie, związał dłonie i zgwałcił. Ponieważ ofiara była prostytutką, milicja zlekceważyła sprawę.

3. Kobieta (ok. 40 lat). Morderstwo miało miejsce 12 marca 1967 roku. Ofiarę Arnold poznał w barze „Mazur”. Wypili razem większą ilość wódki. Kobieta zgodziła się spędzić z nim noc. Arnold wobec tego zakupił litr wódki i zakąskę. W domu, pijana kobieta szybko zasnęła:

„Aby po przebudzeniu się tej kobiety nie było jakichś komplikacji, postanowiłem ją związać i sam zasnąłem obok niej. Na drugi dzień rano, w trakcie odbywania stosunku, kobieta będąc ciągle związana, usłyszawszy, że ktoś idzie po strychu, chciała krzyknąć, ale ja nacisnąłem ręką na jej krtań i to spowodowało śmierć.

Po wyjściu tego kogoś ze strychu zrobiłem z tą kobietą to samo, co z poprzednią, po czym poszedłem do kolegi i razem pojechaliśmy do Halemby. Później poszliśmy do nocnego lokalu, gdzie spotkaliśmy innych kolegów i popiliśmy tak, że do Katowic dojechałem ostatnim autobusem. Następnego dnia nie poszedłem do pracy i aby mieć jakieś usprawiedliwienie, postanowiłem złamać sobie palec. W tym celu owinąłem rękę szmatą i uderzyłem młotkiem. Doznałem pęknięcia kości palca. Nie zgodziłem się, aby mi palec dać do gipsu i po trzech dniach pojechałem do pracy”.

Tożsamości ofiary nie udało się nigdy ustalić. Arnold znęcał się nad nią, bił batem i pięściami, aż do utraty sił. Dokonywał wymuszonych, perwersyjnych stosunków seksualnych. Zmuszał ją, by zachowywała się, jak chciał. Zwłoki poćwiartował: odciął głowę i wszystkie kończyny. Podobnie, jak poprzednio, wnętrzności ofiary kroił na desce i wrzucał do rury kanalizacyjnej. Podobnie potraktował piersi i pośladki. Uprzednio jednak, miękkie części ciała zmielił w maszynce do mięsa. Tułów umieścił w wannie, a głowę w garnku z gorącą wodą. Garderobę ofiary spalił w piecu.

4. Stefania M. (35-40 lat). Morderstwo miało miejsce 21 kwietnia 1967 roku. Ofiarą była upośledzona umysłowo prostytutka. Sprawca poznał ją w pobliżu restauracji „Hungaria”. Już wtedy była bardzo pijana. Zaproponował jej pójście do domu:

„Spałem w nocy czujnie, by ona przypadkiem nie natknęła się na zwłoki tamtych dwóch ofiar. Rano postanowiłem tę kobietę obezwładnić i w tym celu posunąłem się do fortelu twierdząc, że muszę iść do pracy, wobec czego i ona musi wstać. Oświadczyła, że jest śpiąca i prosiła, aby jej nie wyrzucać, abym ja zamknął, a gdy wrócę, to ją wypuszczę. Powiedziałem na to, że mam obawy, bo już raz zostałem w ten sposób okradziony, owszem, mogę ją zostawić, ale żeby się zabezpieczyć przed jakąś niespodzianką z jej strony, zwiążę jej ręce. Wyraziła na to zgodę. Związałem jej ręce z tyłu i oczywiście już do pracy nie poszedłem, tylko się rozebrałem i zaczęły się orgie trwające przez cały dzień i noc, aż do południa dnia następnego (musiała tańczyć nago i prosić o odbycie stosunku seksualnego; płacz był karany uderzeniami grubego pręta; Arnold kopał ją również prądem, dotykając nóg kablem pod napięciem – w czasie przesłuchań twierdził, że podłączenie do prądu wyzwala większą ochotę seksualną). Około czternastej doszedłem do wniosku, że trzeba zawiadomić zakład, dlaczego nie przychodzę do pracy, a ponieważ trudno mi było zostawić tę kobietę w mieszkaniu, spowodowałem jej śmierć przez zaciśnięcie przewodu igielitowego na szyi”.

Ciało ofiary, podobnie jak poprzednich, spoczęło w wannie, bez głowy (była w kotle do prania bielizny) i nóg (lewe podudzie było w pakunku, a prawe leżało na dnie wanny).

5. Helga Erika S. (ok. 30 lat). Ofiara zginęła o godzinie 11:30 przed południem, 22 maja 1967 roku. Podobnie jak poprzednia, była upośledzoną umysłowo prostytutką. Tym razem Arnold zaczepił ją na ulicy, koło dworca PKP. Zmarzniętą, zaprosił do domu, by się ogrzała:

„W mieszkaniu dałem jej coś przegryźć, postawiłem ćwiartkę i położyliśmy się spać. Pomyślałem sobie wówczas, że już za dużo tego wszystkiego i powiedziałem jej, że muszę się udać do kolegi w celu załatwienia delegacji. Odpowiedziała, że można to przecież zrobić i rano. Upierałem się jednak przy swoim, a chodziło mi głównie o to, by doprowadzić do związania jej rąk. W rezultacie pozwoliła na to i oczywiście już nigdzie wtedy nie poszedłem.

Odbywałem z nią orgie jak z poprzednimi ofiarami i trwało to przez niedzielę, aż do poniedziałku (kiedy nie miała już siły, Arnold używał wykonanego przez siebie transformatora, by ją „rozbudzić”). Kiedy miałem iść do pracy, postanowiłem z nią skończyć i w tym celu udusiłem ją jej własną pończochą… Miałem możność usunięcia tak pierwszych, jak i następnych zwłok, ale ogarnęła mnie jakaś apatia i zaniechałem tego”.

Zwłoki Helgi nie zmieściły się już w wannie. Dlatego sprawca zostawił je koło okna. W czasie przesłuchania zeznał, że cieszyła go perspektywa kolejnego mordu. Żądza krwi wzrosła, kiedy okazało się, że ofiara jest rodowitą Ślązaczką: „Zorientowałem się po akcencie”. Po dokonaniu tego morderstwa, Arnold zdał sobie sprawę z tego, że odwrotu już nie ma. Wiedział, że w mieszkaniu cuchnęło tak, iż nie da się tego ukryć. Do mieszkania przychodził tylko po to, by je przewietrzyć. Mieszkał na dworcu lub w pijackich melinach.

Bogdan Arnold działał (wyszukiwał ofiary) w jednym mieście. Wobec miejsca zbrodni należy uznać, że było wąskie-zmienne. W większości dusił ofiary. Sposób jego działania i traktowania zwłok wskazuje na pewną dychotomię. Z jednej strony, w sposób zorganizowany wybierał ofiary (utrwalony sposób działania nie wzbudzający podejrzeń, w dodatku do samego końca – skrępowania ofiary – był ostrożny wobec niej samej), z drugiej, w sposób całkowicie niezorganizowany próbował pozbywać się zwłok (biorąc pod uwagę efekt końcowy – zapytany w trakcie przesłuchań, jak zamierzał w sposób dyskretny i nie zwracający uwagi innych, pozbyć się zwłok z mieszkania, nie potrafił udzielić odpowiedzi). W międzyczasie, w wyrachowany sposób znęcał się nad ofiarami. Trudno tu, wobec powyższego, sklasyfikować jego zachowanie. Model zorganizowany v. niezorganizowany, nie wydaje się być doskonały. Jakkolwiek można uznać, wobec oceny całości modus operandi, że Arnold był mordercą zorganizowanym, a sposób traktowania zwłok był niejako konsekwencją jego specyficznego stanu emocjonalnego, tj. suicydalnego (patrz dalej).

Wobec jego motywacji należy wysunąć wniosek, iż była seksualno-sadystyczna. Jednak Arnold nie był mordercą sadystycznym (nie dokonywał zbrodni z lubieżności w klasycznym jej ujęciu). Nie był też ani sadystą czystym, ani sadystą „bez wyboru” w ujęciu psychopatologii – sadyzm jaki prezentował, nie był warunkiem uzyskania przyjemności seksualnej. Arnold zatem torturował kobiety, bo ich nienawidził, w przerwach zaś gwałcił je i z tego czerpał satysfakcję seksualną, oczywiście z upodlenia kobiet również, lecz przyjemność innego rodzaju. Tym samym, oczywiście sadystą seksualnym był (kontekst), jednak jego znęcanie się nie było konieczne, by się zaspokoił (wyłania się tutaj mimochodem czynnik nienawiści do kobiet, który jest niezwykle istotny w sadyzmie seksualnym; istnieją tym samym dwie najważniejsze grupy sprawców – 1. Ci, z właściwą patologią seksualno-sadystyczną, dla których znęcanie się jest źródłem przyjemności seksualnej – tutaj za substytut stosunku czasem można uznać zadane rany, jednocześnie, czasem nie są w stanie podjąć normalnego życia płciowego; 2. Ci, którzy torturują ofiary, jednak nie zyskują przy tym wzwodu czy ejakulacji, najzwyklej nienawidzą kobiet – często mają rodziny, jak np. Joachim Knychała). Arnold należy do tej drugiej kategorii. Jak się tutaj uznaje, zabijał tylko w jednym celu, by pozbyć się „świadka” tortur i gwałtów. Był zatem sadystą-gwałcicielem i „mordercą pragmatycznym”.

Nieco więcej światła na sylwetkę Arnolda rzucają jego dalsze zeznania:

„Do chwili dokonywania morderstw, perwersje uprawiałem za zgodą partnerek. Przyszłe ofiary zwracały się do mnie z prośbą o odwiązanie rąk, a ja mówiłem, że zrobię to wtedy, kiedy uznam za stosowne. Potem biłem te kobiety i zastraszałem, przez co doprowadzałem je do całkowitej apatii, po czym były mi powolne. Innego nacisku nie stosowałem. Kazałem tym swoim trzecim i czwartym ofiarom tańczyć już wówczas, gdy widziałem, że były zmęczone, a gdy prosiły i broniły się twierdząc, że nie mają siły, mówiłem: ,Czy mam cię uczyć? Budziłem je w nocy i robiłem z nimi co chciałem, w różnych pozycjach…

Prostytutek znałem dużo. Poznawałem je w lokalach: Wojko, Hungaria, Dworcowa, Kujawiak, Mazur…

Z czwartą ofiarą było tak samo jak z trzecią, z tym, że tych zwłok nie mogłem już zmieścić w kalfasie i położyłem je pod oknem przykrywając płaszczem. Gdy po paru dniach przyszedłem do domu, zobaczyłem dużo much i postanowiłem już nic nie robić. Zakleiłem okno gazetami i zdecydowałem więcej do domu nie wracać...

Gdyby piąta, niedoszła ofiara była osobą młodszą, to też zrobiłbym z nią to, co z poprzednimi. Nie zastanawiałem się nad tym, czy tę kobietę przyprowadziłem po to, by odbyć z nią stosunek, czy po to, aby ją zamordować. Cel miałem zawsze ten sam – wyżyć się i mordować, ale co do tej piątej kobiety, to mi odeszło, bo była stara.

… Zwłoki również włożyłem do koryta, a głowę zostawiłem obok koryta i o tym zupełnie zapomniałem. Dopiero gdy szedłem do komórki po młotek, aby stłuc sobie palec, zobaczyłem tę głowę i nie mogłem sobie przypomnieć, skąd ona się tam wzięła. Chciałem ją włożyć również do koryta i w tym celu chwyciłem za włosy, ale w ręce został mi jakby skalp, tak że samą czaszkę włożyłem do Kalfasa”.

W czasie procesu przesłuchano kilkudziesięciu świadków, wśród nich byłe żony i konkubiny Arnolda. Władysława Arnold, zeznała: „Wyzywał mnie od najgorszych. Wiązał ręce i nogi drutem, a do pochwy wkładał butelki po wódce. Dopiero kiedy mnie upokorzył, osiągał satysfakcję seksualną. Bił mnie, katował, a później przytulał i przepraszał. Wtedy osiągał orgazm”. Cecylia K., konkubina oskarżonego: „Uprawiał ze mną od 2 do 5 stosunków seksualnych dziennie. Pewnego razu, gdy przyszedł do domu pijany, w ciągu nocy zgwałcił mnie osiem razy. Kazał się gryźć po plecach i piersiach”. Prostytutki, z których usług często korzystał (dopiero gdy zaczął zabijać), potwierdzały te informacje. Jedna z nich zeznała, że po sprowadzeniu do mieszkania, Arnold dusił ją ręcznikiem, podarł na niej odzież, związał ręce i nogi drutem, i dopiero wtedy odbywał z nią stosunki seksualne.

Motywem jego działania, jak sam twierdził, była nienawiść kobiet. Przekonany był wewnętrznie, że to żony wytworzyły ten „uraz”. Wobec siebie był mało krytyczny. W rozmowach nie okazywał żalu i wyrzutów sumienia z powodu zbrodni (co jest zupełnie naturalne u seryjnych morderców, bo działają tu zbyt prymitywne mechanizmy obronne i deficyty w osobowości) – oczekiwania żalu i skruchy są tu wręcz nie na miejscu i nie należy się ich spodziewać. Jakkolwiek poczuwał się do winy – w sensie świadomego działania (fragment wyznań):

„Do winy poczuwam się i zdaję sobie sprawę z tego, co zrobiłem, co robię, co mówię. Proszę nie uważać, że chcę się przedstawiać za niepoczytalnego. Pragnę jedynie, aby świadkowie mówili tak, jak było naprawdę. Na moje zachowanie miało wpływ szereg okoliczności, począwszy od mojego pierwszego, nieudanego małżeństwa. Potem to wszystko narastało, aż znalazło swoje odzwierciedlenie w październiku 1966, kiedy to dopuściłem się pierwszego morderstwa”.

Jego rzekomy uraz do żony zweryfikowano w toku śledztwa. Jak twierdził, żona porzuciła go, co wpłynęło na narastającą awersję do kobiet. Ustalono jednak, że to on porzucił żonę z chwilą, gdy dowiedział się, że wbrew swoim wcześniejszym oczekiwaniom, rodzice żony są ludźmi ubogimi i nie mogą córce zapewnić dużego posagu. Czynnik ten podkreślali biegli w swojej opinii.

Badania i obserwację, przeprowadzono na przestrzeni 6 miesięcy w szpitalu psychiatrycznym, w Grodzisku Mazowieckim. W trakcie badań i dowozu na nie oskarżonego, pojawiło się kilka ciekawych aspektów. W czasie konwojowania, Arnold straszył, że będzie dusił kobiety w szpitalu. Generalnie, twierdził, że jego sprawa jest „czysta”, że ma odwagę przyznać się do wszystkiego. Nie rozumiał zatem celu zaleconej diagnostyki. Przypuszczał, że skierowano go na badania, bo dokonał czynów świadomie, a to wydaje się prowadzącym śledztwo nienormalne.

W czasie pierwszych dwóch miesięcy zachowywał się poprawnie. Później zaczęły pojawiać się epizody werbalnej agresji. Był nakłaniany przez lekarzy do zgody na zabieg odmy czaszkowej (wprowadzenie powietrza do komór mózgu – zabieg niebezpieczny dla pacjenta i bolesny, ponadto służył głównie do diagnostyki onkologicznej – obecności guzów w mózgu i diagnostyki budowy komór). Na oddziale stawiał się za przykład dla innych pacjentów. Swoich pogróżek nie realizował. Ocena psychiatryczna i psychologiczna brzmiała następująco (fragment):

„W toku aktualnych badań, obserwacji i w zebranej dokumentacji dodatkowej nie dostrzeżono objawów mogących świadczyć o istnieniu procesu psychotycznego. Pacjent przeczył omamom, jego wypowiedzi nie nosiły cech urojeniowych, zachowanie w życiu codziennym nie nasuwało podejrzenia, by je dysymulował. Sugerowana przez niego nienawiść do kobiet, mająca być motywem zarzucanych mu czynów, co mogłoby nasuwać podejrzenie zaburzeń psychicznych, nie znajduje potwierdzenia.

Jak wynika z zeznań świadków, wyjaśnień jego samego i wypowiedzi w toku badań, w tym samym czasie utrzymywał on kontakty seksualne z wieloma kobietami. W miejscu pracy, jego stosunek do kobiet tamże pracujących był poprawny. Dlatego obecnie podawaną nienawiść należy uznać za wtórną racjonalizację, nieznajdującą potwierdzenia w zebranym materiale.

Dane dotyczące przeszłości Arnolda, a i obecna obserwacja, wykazały szereg odchyleń od normy, typowych dla psychopatii. Bardzo wcześnie zerwał z rodziną. Mając 17 lat wyprowadził się z domu do swojej pierwszej żony, z którą zawarł związek małżeński wbrew woli ojca. Wykazał tym tendencję do wczesnego usamodzielnienia się. W przeszłości Arnolda, daje się dostrzec swoisty brak wglądu i możliwości korzystania z okoliczności życiowych, typowe dla psychopatów. Wprawdzie twierdzi, że ukończył szkołę średnią zdając maturę, jednakże brak jest na to dowodów, a ojciec jego wręcz temu zaprzecza.

Arnold podaje, że jest elektrykiem, nie zdobył jednak tego zawodu poprzez naukę w odpowiedniej szkole zawodowej. Brak dyplomy świadczy o niewykorzystaniu przez niego możliwości intelektualnych. Jak wynika z akt sprawy, bardzo często zmieniał pracę, lekceważył swoje obowiązki, często bumelował, uzyskując zwolnienia z pracy wprowadzając w błąd lekarzy, lub podając kłamliwą motywację absencji.

Nie potrafił zorganizować sobie właściwego życia rodzinnego. Jak wynika z aktualnych akt, akt poprzednich spraw i danych, które podał w czasie obserwacji, w niedługim czasie po ślubie nastąpiły nieporozumienia pomiędzy nim, a pierwszą żoną J. Nieporozumienia te doprowadziły do rozkładu małżeństwa. Z drugą żoną zawarł związek małżeński, wprowadzając zarówno ją, jak i jej rodzinę w błąd, gdyż nie podał prawdziwych danych ze swej przeszłości. Stało się to przyczyną rozpadu drugiego małżeństwa.

Po ożenieniu się po raz trzeci, wkrótce po ślubie zaczął w niewłaściwy sposób traktować żonę. Znęcał się nad nią tak, że bała się z nim zamieszkać i to też, doprowadziło do ich rozejścia się. W międzyczasie miał konkubinę, z którą zerwał znajomość, gdy była z nim w ciąży. Później odnowił tę znajomość, w czasie odbywania kary więzienia, gdy potrzebował jej pomocy materialnej. Zarówno częste zmiany pracy, jak i nietrwałe związki małżeńskie, są wyrazem słabo wykształconych u Arnolda mechanizmów przystosowania się do podstawowych norm współżycia.

W życiu jego, obserwuje się liczne przykłady niedostatecznego poczucia odpowiedzialności moralnej, za czyny, jakich dokonywał. Wiadomo, że miał on szereg spraw o uchylanie się od płacenia alimentów, nie interesował się obu synami, był oskarżony o dokonanie kradzieży…

Był zawsze nieprawdomówny i nieszczery. Nigdy nie wyrażał żalu i nie dostrzegano u niego wyrzutów sumienia za czyny, jakich dokonał. Wszystko to wskazuje na psychopatyczne, niedostateczne wykształcenie uczuciowości wyższej.

Arnold stosunkowo wcześnie rozpoczął pełne życie seksualne i jak wynika z tego, co on podaje, był osobnikiem pobudliwym seksualnie. Około dwudziestego roku życia daje się dostrzec u niego trywialność życia seksualnego. Nie wystarcza mu już życie z żoną, miewa w tym czasie stosunki z przygodnie poznanymi kobietami i prostytutkami. Z czasem występuje u niego perwersja seksualna, nie znajduje zadowolenia w stosunkach normalnych i szuka możliwości wyżycia się w stosunkach perwersyjnych. Później, w czasie stosunków seksualnych, pojawiły się u niego elementy zadawania bólu partnerce. Z zeznań jego trzeciej żony, tego, co podała ona w wywiadzie wynika, że znęcał się nad nią w różny sposób… Dają się też dostrzec u niego cechy masochistyczne.

Wiadomo, że od 1952 roku nadużywał alkoholu, zwłaszcza w ostatnim okresie. Nie można wykluczyć możliwości, że alkohol wpłynął w pewnym stopniu na pogłębienie się cech psychopatycznych osobowości. Zarówno z akt sprawy, jak i aktualnych badań brak jest danych aby uznać, iż nadużywanie alkoholu spowodowało u niego istnienie alkoholizmu przewlekłego. Brak jest typowych zmian somatycznych. Dlatego, naszym zdaniem, należy oskarżonego ocenić jako osobnika psychopatycznego, nadużywającego alkoholu.

Jak wynika z jego wyjaśnień, jedynie pierwszego zabójstwa dokonał w tym samym dniu, w którym doprowadził ofiarę do domu i znajdował się wówczas w nietrzeźwym stanie. Podany przez Arnolda dokładny opis, jak doszło do poznania ofiary, w jaki sposób zaprowadził ja do mieszkania przeczy, by znajdował się wówczas w stanie upojenia alkoholowego atypowego, lub doznał innego rodzaju zaburzeń psychicznych. Trzech pozostałych morderstw dokonał po dłuższym czasie pobytu denatek w jego domu. W okresie tym, znęcał się nad nimi i wyżywał seksualnie. Zabójstw dokonywał już po wyżyciu się. Przebieg tych czynów opisał również dokładnie i brak jest danych aby stwierdzić, że w okresach tych występowały u niego zaburzenia psychiczne. Z zeznań świadków kontaktujących się z nim w okresie zarzucanych mu czynów nie wynika, aby wówczas takie zaburzenia u niego występowały. Istniejąca u Bogdana Arnolda psychopatia nie powodowała zniesienia ani też ograniczenia w znacznym stopniu jego zdolności rozumienia znaczenia dokonywanych czynów i kierowania swoim postępowaniem”.

W przypadku Arnolda, diagnoza jego stanu psychicznego i motywacji, wydaje się być zupełnie klarowna. Psychopatia niewątpliwie miała miejsce, a motywacja była wyraźnie seksualno-sadystyczna, który to wątek już rozwinięto. Nie dowiedziono czynów nekrofilnych (pojawiały się głosy o… kolekcjonowaniu zwłok). Można by było zatem przejść do zamknięcia analizy jego sylwetki, gdyby nie pewne subtelne elementy atypowe dla seryjnych morderców. Należą do nich: sposób traktowania zwłok oraz stan psychiczny sprawcy i jego próba samobójcza (bardzo rzadko ma miejsce).

To, co Arnold robił z ciałami ofiar, kojarzy się ewidentnie z upośledzeniem umysłowych sprawcy, a przecież go nie wykazano i nie wynika ono z wypowiedzi mordercy, a tym bardziej z „forteli”, jakie stosował wobec ofiar, by je związać. Wielu sprawców z całego świata również pozbywało się zwłok w swoich domach, lecz czynili to w sposób konsekwentny (ostateczny): rozkawałkowywali zwłoki i wywozili je z domu, zamurowywali, palili, zakopywali itd. Ich celem zawsze było pozbycie się wszelkich śladów zbrodni. Arnold natomiast zabijał, by pozbyć się „dowodów” tortur i gwałtów, lecz dalej, już sobie nie radził. Podjął nieudolną próbę spalenia i rozpuszczenia części ciała, a następnie zaprzestał działań w tym kierunku. Co więcej, sprowadził do domu nowe ofiary i postąpił podobnie. Doprowadziło to z czasem i z oczywistych powodów do niechęci, do przebywania w mieszkaniu (mieszkał w kawalerce) – tutaj wykluczyć można motyw nekrofilny, niechęć do zwłok była wyraźna. To dlatego zaczął spać na melinach, dworcu itd. Świadczy to dobitnie o tym, że Bogdan Arnold nie był w stanie zorganizować się na tym etapie zbrodni, bo jego osobowość była w dużym stopniu zdegradowana. Narzuca się tutaj zaawansowany alkoholizm, jako główna tego przyczyna. Od czasu pierwszego morderstwa zaczął więcej pić i być może zachodziła tu jakaś korelacja. Wydaje się jednak, że towarzyszyły mu jeszcze stany depresyjne i suicydalne, a to jest dla seryjnego mordercy niezwykłe, choć w alkoholizmie typowe (autor przypuszcza, że Arnold był jednak uzależniony). Ten właśnie, czynnik autodestruktywny, był bodajże w największym stopniu odpowiedzialny, za dziwaczne zachowanie Arnolda po zbrodni.

Bogdan Arnold reagował na niepowodzenia całkowitą rezygnacją. Zamiast podejmować jakiekolwiek wyzwanie rezygnował, gdy pojawiła się najmniejsza przeciwność. W tym właśnie momencie nałóg brał górę. Pił coraz więcej, m.in. „z powodu” obecności zwłok w mieszkaniu (bardziej lub mniej świadomie, antycypował fakt, jak to wszystko się skończy). Naprzemiennie wpadał w stany depresyjne i agresywne (nienawistne fantazje o kobietach). Gdyby spróbować wczuć się w jego sposób myślenia to można założyć, że kolejne ofiary ginęły, bo zginęła pierwsza, tak jakby chciał powiedzieć – zobaczcie co mi zrobiłyście, musiałem zabić choć nie chciałem, teraz zabiję za to, że zostałem do tego zmuszony wcześniej (Maria B., jak stwierdzili psycholodzy, była jedyną ofiarą, której na początku znajomości nie chciał zabić – nie planował tego). Można jednak podejrzewać, że pił „z powodu” wyrzutów sumienia, bo jak się tutaj podejrzewa, miał je (były tłumione i wyzwalały depresyjne stany, wpływały na wzrost nadużycia alkoholu, a tym samym też na odhamowanie impulsów i kolejne zbrodnie – tworzyło się błędne koło). Podejrzenie to jest związane z faktem zaistnienia próby samobójczej i całościowym spojrzeniem na sylwetkę sprawcy, które pozwala intuicyjnie zauważył w jego działaniach, wyraźne elementy autodestrukcyjne. Bogdan Arnold był od dawna na drodze ku samozniszczeniu. Dokonane morderstwa sprawiły, że przyśpieszył własną zagładę. Być może, nieświadomie, chciał być ujęty i chciał dostać wyrok śmierci.

W tym miejscu można dodać, iż rzekoma nekrofilia, o którą podejrzewano Arnolda, wzięła się prawdopodobnie z jego prób kopania zwłok prądem – innymi słowy z fantazji dziennikarzy, bo być może, co niektórzy pomyśleli, że podobnie jak Frankenstein, chciał je ożywić: „Po trzech dniach spania na tapczanie, w którym były zwłoki B., wyjąłem je z tapczanu i rozebrałem. Ponieważ były sztywne, podłączyłem do nich przewód elektryczny, aby spowodować zmiękczenie, ale w miejscu zetknięcia z przewodem nastąpiło zasmażenie i wtedy przewód ten odrzuciłem. Zwłoki te były już w procesie gnilnym”. Kontekst i związek czasowy tej wypowiedzi w stosunku do wydarzeń świadczy o tym, że Arnold chciał je zmiękczyć, by łatwiej nimi „operować”, podczas przenoszenia i rozkawałkowywania.

Obrona zażądała powtórnych badań, uznając za stany chorobowe cechujące Arnolda: oglądactwo, ekshibicjonizm, masochizm, skłonność do samogwałtu i sadyzm posunięty aż do nekrofilii (opinia nieuzasadniona). Sąd odrzucił wniosek i nie dopatrując się żadnych okoliczności łagodzących, skazał Bogdana Arnolda na śmierć. Jego ostatnim życzeniem była prośba o zgodę na wypalenie papierosa.

Wyrok zapadł 9 stycznia 1968 roku. Wykonano go 16 grudnia 1968 roku, o godz. 18:40. Kobiety śląskie odetchnęły z ulgą: „Dzięki sprawności milicji i obywatelskiej postawie społeczeństwa Bogdan A. nie wyruszył już na kolejne, piąte łowy” – pisała wówczas prasa.

Milicja zaczyna otrzymywać pełne przechwałek listy pisane czerwonym atramentem. Litery są delikatne niczym nić pajęcza. Z tego powstaje pseudonim zboczeńca – Czerwony Pająk.

Polska lat 60-tych. Gazety pełne są opisów i pochwał budowniczych Polski Ludowej. Ciemne strony życia, jeżeli nie są przemilczane, to w najlepszym wypadku dyskretnie spychane na bok. Socjalistyczna Polska ma same plusy, wszelkie zło dotyczy tylko krajów imperialistycznych.

Milicjanci są niedokształceni. Ich główny cel to są wrogowie systemu. Właśnie ta atmosfera zakłamania, pozwala przez 3 lata (1964-67) działać zboczeńcowi i mordercy. Nazywa się Lucjan Staniak i bardzo lubi kobiety. Świadomie czy nie – staje się współczesną odmianą Kuby Rozpruwacza. Z jednym wszakże wyjątkiem, Staniak gwałci swoje ofiary zanim je zamorduje i wypatroszy. Co ciekawe, większość morderstw dokonuje Pierwszego Maja lub we Wszystkich Świętych. Milicja jest bezradna. Wkrótce zaczyna otrzymywać pełne przechwałek listy pisane czerwonym atramentem. Morderca szydzi w nich z nieudolności śledczych i zachęca do lepszej pracy. Na końcu każdego jest wskazówka gdzie zostały ukryte następne zwłoki. Wszystkie listy pisane są czerwonym atramentem. Pismo jest delikatne niczym nić pajęcza. Z tego powstaje pseudonim zboczeńca – Czerwony Pająk. Jego próżność jest tak wielka, że nie wystarczają mu dotychczasowi adresaci. Zaczyna kierować swoje chore wynurzenia do gazet. W każdym zawiera „złote myśli”. „Nie ma szczęścia bez łez, ani życia bez śmierci. Strzeżcie się, ponieważ dam wam powód do łez”.

24 grudnia 1966 roku obok torów kolejowych w Krakowie znaleziono straszliwie zmasakrowane ciało 17-letniej Janiny Kozielskiej. Ofiara stanowi punkt zwrotny toczącego się śledztwa. Trzy lata wcześniej, w Warszawie, została zamordowana jej siostra bliźniaczka, wówczas 14-letnia Aniela. Prowadzący śledztwo zaczynają szukać punktów stycznych w zainteresowaniach obu dziewcząt. Okazuje się, dziewczynki należały do Krakowskiego Klubu Miłośników Sztuki. Jest to bardzo ważny ślad, ponieważ specjaliści z laboratoriów kryminalistyki jednoznacznie stwierdzają, że listy są napisane ręką artysty malarza. Milicjanci przesłuchują wszystkich członków wspomnianego klubu i natrafiają na 26-letniego tłumacza, pracującego w jednym z wydawnictw państwowych. Nazywa się Lucjan Staniak. Jest zapalonym malarzem i aktywnym członkiem klubu.

Charakterystyczna była twórczość Staniaka. Niemal wszystkie obrazy malował krwistoczerwoną farbą. Jeden z nich przedstawiał wypatroszoną kobietę, której z rozciętego brzucha wyrasta pęk kwiatów. Opieszałość milicji pozwoliła Staniakowi dokonać jeszcze jednego morderstwa. Ofiarą była studentka Bożena Raczkiewicz. Znów stacja kolejowa, tym razem w Łodzi, znów młoda kobieta zgwałcona i wypatroszona.

Staniaka aresztowano l lutego 1967 roku. Policja nie ma żadnych trudności aby nakłonić szaleńca do złożenia zeznań. On sam twierdzi, że ostatniego morderstwa dokonał, ponieważ bał się, że zaczyna tracić popularność. Jako usprawiedliwienie dla swoich zbrodni Staniak podaje, że jego rodzice oraz siostra zginęli w wypadku samochodowym. Sprawczyni wypadku uciekła z miejsca kraksy. Pierwsza ofiara była łudząco podobna do kobiety, przez którą zginęła jego rodzina.

Podczas procesu Czerwony Pająk przyznał się do 3O morderstw, udowodniono mu jednak tylko 6 i skazano na karę śmierci. Po przeprowadzeniu badań psychiatrycznych Lucjan Staniak został uznany za niepoczytalnego i umieszczono go w ośrodku dla psychicznie chorych w Krakowie.